Φθινόπωρο στην Αλλεμάνια

Post 2004 Photo

Πάνε 4 χρόνια που μετανάστευσα και σχεδόν 5 που πήραμε την απόφαση. Μια τέτοια απόφαση δεν υλοποιείται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ποιος δεν ξέρει τι έχει ζήσει ο πολύπαθος ελληνικός λαός ειδικά την τελευταία δεκαετία της κρίσης. Ο καθένας όμως τα έζησε και τα ζει από την πλευρά του. Είναι λίγες μέρες τώρα που άρχισε να πέφτει η θερμοκρασία εδώ στην εξωτική Αλλεμάνια κι ως μελαγχολικός ο καιρός σε κάνει να ανασύρεις σκέψεις.

Είμαι σχετικά νέα μετανάστης (όχι σε ηλικία) αφιχθείσα εννοώ. Έχω γεννηθεί στην πόλη που βρίσκομαι τώρα, αλλά 6 ετών επέστρεψα στη μαμά παρτίδα ε πατρίδα θέλω να πω. Όταν επέστρεψα τότε είχα πάθει ένα πολιτισμικό σοκ διότι η Ελλάδα την δεκαετία του 70 ήταν σε σχέση ειδικά με εδώ 100 χρόνια πίσω. Θυμάμαι εκεί που νοικιάσαμε όταν πήγαμε στη δυτική Θεσσαλονίκη, πριν μετακομίσουμε στο σπίτι που αγόρασαν οι γονείς μου, όταν έβρεχε, πλημμύριζε μια κατηφόρα που οδηγούσε στο σχολείο που στεγαζόταν σε πολυκατοικία κι όχι σε σχολικό κτίριο κι η πρόσβαση ήταν αδύνατη οπότε κάναμε κύκλο και τη διπλάσια απόσταση. Ήμουν και 20 κιλά μαζί με το σταυρουδάκι και καταλαβαίνετε. 

Σε 3 χρόνια τελείωσε η οικοδομή όπου αγοράσαμε το διαμέρισμα (3 χρόνια!, ενώ στις μέρες μας οικοδομούνται τα πάντα σχεδόν σε 6 μήνες!) και πήγαμε προς Ανατολάς. Εκεί δεν είχαμε πλημμυρισμένες κατηφόρες, ήταν πιο σικ τα πράγματα. Στην Τούμπα λοιπόν, πήγα τα 7 από τα 12 χρόνια σχολείου, έκανα φιλίες, ερωτεύτηκα, σπούδασα και τα χρόνια κυλούσαν σχετικά ήρεμα. Προσπαθούσα να τα γεμίζω όμορφες αναμνήσεις, ακολουθώντας τη συμβουλή της γιαγιάς μου που μου έλεγε συχνά πυκνά, για να το εμπεδώσω από παιδί, πως η ψυχή πρέπει να είναι χορτάτη. Έτσι δεν έχεις απωθημένα και δεν αρρωσταίνει και τόσο εύκολα το κορμί. Μετά όπως όλα τα καλά κορίτσια (βλογάω τα γένια μου) κι ως μοναχοπαίδι που φέρει την ευθύνη να κάνει παπούδες τους γονείς του υπανδρεύτηκα κι έφερα στον κόσμο δυο υπέροχα για μένα παιδιά. Λίγους μήνες μετά μπήκαμε στο ευρώ. Χαρά ο έλληνας που ευρωποιήθηκε. Δεν είχε καταλάβει πως ό,τι αγόραζε με 1000 δραχμούλες χρειαζόταν με τη στρογγυλοποίηση 5 ευρώπουλα, τουτέστιν 1700 δραχμούλες! 

Να μην τα πολυλογώ η ζωή συνεχιζόταν, ανέμελη για όσους δεν τους κόβει, με ανησυχίες για όσους ξέρουν μια στάλα μαθηματικά. Ένα δύσκολο κομμάτι ήταν αυτό της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της φτωχομάνας Θεσσαλονίκης. Ειδικά για τις γυναίκες-μητέρες. Έκανα διάφορες εργασίες εκεί, ως οφείλει ένας άνθρωπος περήφανος που δε γουστάρει να απλώνει το χέρι για να πάρει μια κάλτσα ή ένα βρακί και για να μην τον θρέφουν άλλοι. Θα πω μετά λύπης, από την προσωπική μου επαγγελματική εμπειρία, πως άλλο πράγμα η τεχνογνωσία κι άλλο το επιχειρείν. Κι εγώ μαγειρεύω τέλεια (μετριόφρων) αλλά δεν άνοιξα εστιατόριο. Θα μου πείτε μπορεί να μην είχες τα χρήματα. Γιατί οι άλλοι είχαν; Τα δάνεια περατζάδα και μετά στο παίζανε και καμπόσοι. Τολμούν και καλά αυτοί. 

Επειδή δεν ήθελα να ζήσουν και τα παιδιά μου αυτό που βίωσα εγώ, πρότεινα τη μετανάστευση στη Γερμανία. Το σκεφτήκαμε, τα ζυγίσαμε κι είπαμε ας το τολμήσουμε. Παραιτήθηκα λοιπόν από την εργασία μου (άλλη φορά θα σας γράψω και για αυτή την εμπειρία την εργασιακή) κι έφυγα πρώτη. Σε ένα χρόνο ήρθε κι η υπόλοιπη οικογένεια.

Αν αντιμετωπίσαμε δυσκολίες; Ψέματα δε θα πω. Απίστευτα πολλές. Η Γερμανία δεν είναι η χώρα που ήταν διότι έχει πληγεί κι αυτή από το ευρώ. Με ισοτιμία ένα προς δύο! Ο λαός της βυθίζεται στη φτώχεια καθημερινά. Η μεσαία τάξη έχει ελάχιστους εκπροσώπους πλέον. Η ψαλίδα μεταξύ πολύ πλούσιων και πολύ φτωχών ανοίγει όλο και περισσότερο. Αλλά, υπάρχει ένα αλλά ακόμη εδώ, πως αν θες να εργαστείς θα εργαστείς! Μόνο οι τεμπέληδες δε βρίσκουν δουλειά εδώ. Μπορεί όχι άμεσα αλλά ψάχνοντας σίγουρα κάτι θα βρεθεί. Δε θα είναι βέβαια θέση διευθυντή αλλά αν έχεις τα προσόντα και ξέρεις και τη γλώσσα τότε οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται ως την ανώτατη βαθμίδα μιας επιχείρησης.

Είναι όμως μια σκληρή χώρα, θέλει γερό στομάχι για να αντέξεις το απόλυτό τους και το να σε περιμένουν στη γωνία να σου κουνήσουν το δάχτυλο αν κάτι το κάνεις λάθος κι ας μην είναι επί τούτου. Και πολύ γραφειοκράτες. Τόνοι αλληλογραφίας.

Δεν μετάνιωσα που ήρθα, όμως δε μπορώ να μην πω κι αλήθειες. Όταν αποφασίσεις να έρθεις εδώ το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να βρεις έναν καλό δικηγόρο και να προσπαθήσεις να μάθεις όσο καλύτερα μπορείς τη γλώσσα. Αλλιώς να είσαι έτοιμος να υποφέρεις. Επίσης βάστα μαζί σου και κάποια χιλιαρικάκια ευρά διότι όλα κοστίζουν πολύ. Μην στέκεσαι στο 1300€ μισθό που το συγκρίνεις με Ελλάδα, σκέψου και τα 1000€ ενοίκιο που θες στην καλύτερη. 

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Είπαμε έρχεται χειμώνας, πλησιάζει το τέλος του έτους και αυτός ο μυς που έχω για μυαλό θέλει να εκφραστεί, να τα βγάλει από μέσα του. Να τα μοιραστεί, σαν να είμαστε μαζί και πίνουμε καφέ, ένα πράμα. Κι αν κάποιος ψυχίατρος θέλει να αναλύσει τη συνοχή όσων γράφω, με το καλό να ορίσει. Λεφτά μόνο μη ζητήσει γιατι δε βγαίνω μάναμ.

Και το κυριότερο, για μένα πάντα, μεγαλύτερη μπαρούφα από το όπου γης πατρίς δεν έχω ξανακούσει. Για μένα πατρίδα είναι μόνο μία. Αυτή που θα έπρεπε να είναι η πατρίδα όλων μας. Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ. Ιχ λίμπε ντιχ ρε παιδί μου πως το λένε. Ωχού.

Δείτε περισσότερα..

Ήρθε η εποχή που θα μας πουν μαλάκες

Εντάξει εδώ και χρόνια μας αποκαλούν έτσι, δηλαδή τι μας αποκαλούν, το νιώθουμε οι ίδιοι μας κι ας μην το παραδεχόμαστε φωναχτά τουλάχιστον. Μέσα μας όμως ξέρουμε πολύ καλά τι γίνεται ή τι δεν γίνεται.

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Όλα του γάμου δύσκολα 

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό