Φθινόπωρο στην Αλλεμάνια

Post Photo
Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2019

Πάνε 4 χρόνια που μετανάστευσα και σχεδόν 5 που πήραμε την απόφαση. Μια τέτοια απόφαση δεν υλοποιείται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ποιος δεν ξέρει τι έχει ζήσει ο πολύπαθος ελληνικός λαός ειδικά την τελευταία δεκαετία της κρίσης. Ο καθένας όμως τα έζησε και τα ζει από την πλευρά του. Είναι λίγες μέρες τώρα που άρχισε να πέφτει η θερμοκρασία εδώ στην εξωτική Αλλεμάνια κι ως μελαγχολικός ο καιρός σε κάνει να ανασύρεις σκέψεις.

Είμαι σχετικά νέα μετανάστης (όχι σε ηλικία) αφιχθείσα εννοώ. Έχω γεννηθεί στην πόλη που βρίσκομαι τώρα, αλλά 6 ετών επέστρεψα στη μαμά παρτίδα ε πατρίδα θέλω να πω. Όταν επέστρεψα τότε είχα πάθει ένα πολιτισμικό σοκ διότι η Ελλάδα την δεκαετία του 70 ήταν σε σχέση ειδικά με εδώ 100 χρόνια πίσω. Θυμάμαι εκεί που νοικιάσαμε όταν πήγαμε στη δυτική Θεσσαλονίκη, πριν μετακομίσουμε στο σπίτι που αγόρασαν οι γονείς μου, όταν έβρεχε, πλημμύριζε μια κατηφόρα που οδηγούσε στο σχολείο που στεγαζόταν σε πολυκατοικία κι όχι σε σχολικό κτίριο κι η πρόσβαση ήταν αδύνατη οπότε κάναμε κύκλο και τη διπλάσια απόσταση. Ήμουν και 20 κιλά μαζί με το σταυρουδάκι και καταλαβαίνετε. 

Σε 3 χρόνια τελείωσε η οικοδομή όπου αγοράσαμε το διαμέρισμα (3 χρόνια!, ενώ στις μέρες μας οικοδομούνται τα πάντα σχεδόν σε 6 μήνες!) και πήγαμε προς Ανατολάς. Εκεί δεν είχαμε πλημμυρισμένες κατηφόρες, ήταν πιο σικ τα πράγματα. Στην Τούμπα λοιπόν, πήγα τα 7 από τα 12 χρόνια σχολείου, έκανα φιλίες, ερωτεύτηκα, σπούδασα και τα χρόνια κυλούσαν σχετικά ήρεμα. Προσπαθούσα να τα γεμίζω όμορφες αναμνήσεις, ακολουθώντας τη συμβουλή της γιαγιάς μου που μου έλεγε συχνά πυκνά, για να το εμπεδώσω από παιδί, πως η ψυχή πρέπει να είναι χορτάτη. Έτσι δεν έχεις απωθημένα και δεν αρρωσταίνει και τόσο εύκολα το κορμί. Μετά όπως όλα τα καλά κορίτσια (βλογάω τα γένια μου) κι ως μοναχοπαίδι που φέρει την ευθύνη να κάνει παπούδες τους γονείς του υπανδρεύτηκα κι έφερα στον κόσμο δυο υπέροχα για μένα παιδιά. Λίγους μήνες μετά μπήκαμε στο ευρώ. Χαρά ο έλληνας που ευρωποιήθηκε. Δεν είχε καταλάβει πως ό,τι αγόραζε με 1000 δραχμούλες χρειαζόταν με τη στρογγυλοποίηση 5 ευρώπουλα, τουτέστιν 1700 δραχμούλες! 

Να μην τα πολυλογώ η ζωή συνεχιζόταν, ανέμελη για όσους δεν τους κόβει, με ανησυχίες για όσους ξέρουν μια στάλα μαθηματικά. Ένα δύσκολο κομμάτι ήταν αυτό της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της φτωχομάνας Θεσσαλονίκης. Ειδικά για τις γυναίκες-μητέρες. Έκανα διάφορες εργασίες εκεί, ως οφείλει ένας άνθρωπος περήφανος που δε γουστάρει να απλώνει το χέρι για να πάρει μια κάλτσα ή ένα βρακί και για να μην τον θρέφουν άλλοι. Θα πω μετά λύπης, από την προσωπική μου επαγγελματική εμπειρία, πως άλλο πράγμα η τεχνογνωσία κι άλλο το επιχειρείν. Κι εγώ μαγειρεύω τέλεια (μετριόφρων) αλλά δεν άνοιξα εστιατόριο. Θα μου πείτε μπορεί να μην είχες τα χρήματα. Γιατί οι άλλοι είχαν; Τα δάνεια περατζάδα και μετά στο παίζανε και καμπόσοι. Τολμούν και καλά αυτοί. 

Επειδή δεν ήθελα να ζήσουν και τα παιδιά μου αυτό που βίωσα εγώ, πρότεινα τη μετανάστευση στη Γερμανία. Το σκεφτήκαμε, τα ζυγίσαμε κι είπαμε ας το τολμήσουμε. Παραιτήθηκα λοιπόν από την εργασία μου (άλλη φορά θα σας γράψω και για αυτή την εμπειρία την εργασιακή) κι έφυγα πρώτη. Σε ένα χρόνο ήρθε κι η υπόλοιπη οικογένεια.

Αν αντιμετωπίσαμε δυσκολίες; Ψέματα δε θα πω. Απίστευτα πολλές. Η Γερμανία δεν είναι η χώρα που ήταν διότι έχει πληγεί κι αυτή από το ευρώ. Με ισοτιμία ένα προς δύο! Ο λαός της βυθίζεται στη φτώχεια καθημερινά. Η μεσαία τάξη έχει ελάχιστους εκπροσώπους πλέον. Η ψαλίδα μεταξύ πολύ πλούσιων και πολύ φτωχών ανοίγει όλο και περισσότερο. Αλλά, υπάρχει ένα αλλά ακόμη εδώ, πως αν θες να εργαστείς θα εργαστείς! Μόνο οι τεμπέληδες δε βρίσκουν δουλειά εδώ. Μπορεί όχι άμεσα αλλά ψάχνοντας σίγουρα κάτι θα βρεθεί. Δε θα είναι βέβαια θέση διευθυντή αλλά αν έχεις τα προσόντα και ξέρεις και τη γλώσσα τότε οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται ως την ανώτατη βαθμίδα μιας επιχείρησης.

Είναι όμως μια σκληρή χώρα, θέλει γερό στομάχι για να αντέξεις το απόλυτό τους και το να σε περιμένουν στη γωνία να σου κουνήσουν το δάχτυλο αν κάτι το κάνεις λάθος κι ας μην είναι επί τούτου. Και πολύ γραφειοκράτες. Τόνοι αλληλογραφίας.

Δεν μετάνιωσα που ήρθα, όμως δε μπορώ να μην πω κι αλήθειες. Όταν αποφασίσεις να έρθεις εδώ το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να βρεις έναν καλό δικηγόρο και να προσπαθήσεις να μάθεις όσο καλύτερα μπορείς τη γλώσσα. Αλλιώς να είσαι έτοιμος να υποφέρεις. Επίσης βάστα μαζί σου και κάποια χιλιαρικάκια ευρά διότι όλα κοστίζουν πολύ. Μην στέκεσαι στο 1300€ μισθό που το συγκρίνεις με Ελλάδα, σκέψου και τα 1000€ ενοίκιο που θες στην καλύτερη. 

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Είπαμε έρχεται χειμώνας, πλησιάζει το τέλος του έτους και αυτός ο μυς που έχω για μυαλό θέλει να εκφραστεί, να τα βγάλει από μέσα του. Να τα μοιραστεί, σαν να είμαστε μαζί και πίνουμε καφέ, ένα πράμα. Κι αν κάποιος ψυχίατρος θέλει να αναλύσει τη συνοχή όσων γράφω, με το καλό να ορίσει. Λεφτά μόνο μη ζητήσει γιατι δε βγαίνω μάναμ.

Και το κυριότερο, για μένα πάντα, μεγαλύτερη μπαρούφα από το όπου γης πατρίς δεν έχω ξανακούσει. Για μένα πατρίδα είναι μόνο μία. Αυτή που θα έπρεπε να είναι η πατρίδα όλων μας. Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ. Ιχ λίμπε ντιχ ρε παιδί μου πως το λένε. Ωχού.

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.