Στο δρόμο για τη δουλειά

Post Photo
Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2019

Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά είμαι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Θέμα χαρακτήρα. Ένα παραπάνω εδώ στη Γερμανία που είναι τελείως διαφορετική από τη χώρα μας. Είναι σαν παιχνίδι για μένα.

Από όταν έφυγα το 1976 από το Ντίσελντορφ, για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη, ως το 2000 δεν είχα ξανάρθει στη γενέτειρα. Από το 2000 όμως και μετά λόγω εξαιρετικών συγγενών εξ' αγχιστείας επισκέφτηκα τη χώρα αρκετές φορές. Ειδικά το 2000 τον Ιούνιο, που ήταν η πρώτη φορά από τότε που έφυγα, μαγεύτηκα όταν ήρθα. Όλα όμορφα, περιποιημένα και σε τάξη. Πόλεις γεμάτες πράσινο, δεντροφυτεμένες με τεράστια πάρκα με γρασίδι, σκέτη απόλαυση. Το πιο εντυπωσιακό ήταν πως δεν έβλεπες ίχνος σκουπιδιού στο έδαφος, ούτε μια γόπα ή έστω αυτό ήταν πολύ σπάνιο. Πράσινες οι πόλεις εννοείται πως παραμένουν ακόμη, δεν έχει αλλάξει αυτό. Αυτό που άλλαξε όμως είναι η καθαριότητα και η τάξη. 

Εδώ ανακυκλώνουν χαρτί, μπουκάλια και μάλιστα σε διαφορετικούς κάδους ανάλογα με το χρώμα, διαφανή, πράσινα και καφέ. Τα κουτάκια αναψυκτικού, μπύρας κλπ. που είναι αλουμίνιο τα επιστρέφεις στα μάρκετ από όπου τα αγοράζεις, όπως και τα νερά που βρίσκονται σε πλαστικό διότι πληρώνουμε 0.25€ κατά την αγορά τους, αντίτιμο που μας επιστρέφεται κατά την επιστροφή τους. Έχει βέβαια κάποιους χυμούς σε πλαστικό που δεν μπορείς να επιστρέψεις στα μάρκετ αλλά υπάρχουν κίτρινοι κάδοι ανακύκλωσης σε κάθε πολυκατοικία (κίτρινοι είναι στην πόλη μας, για τις άλλες δεν ξέρω). Οπότε όλα ανακυκλώνονται. Μια πολύ καλή συνήθεια που γίνεται πλέον εδώ πολλά χρόνια. Έχουν και μάθημα στο δημοτικό σχολείο, ώστε να αναπτύξουν οικολογική συνείδηση από μικρά τα παιδιά, γιατί όπως έλεγε κι η σοφή γιαγιά μου ό,τι μικρομάθεις δε μεγαλοαφήνεις.

Οι κάδοι για τα μπουκάλια είναι μεγάλοι και βρίσκονται σε διάφορα σημεία της πόλης όπως κι αυτοί του χαρτιού. Για τα πλαστικά έχει μόνο κατ'οίκον. Επίσης έχει κάποια είδους κοντέινερς για να πας τα ρούχα που δε χρειάζεσαι ή λευκά είδη όπως σεντόνια και κουβέρτες και τα αξιοποιεί ο Ερυθρός Σταυρός σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Γιατί δεν το κάνουμε αλήθεια αυτό και στην Ελλάδα;

Αυτό που με προβληματίζει όμως από τότε που εγκαταστάθηκα εδώ, εδώ και 4 χρόνια, είναι το γεγονός πως αυτή η τάξη και καθαριότητα φθίνει και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. Η εικόνα που βλέπετε στο άρθρο είναι φωτογραφία που τράβηξα με το κινητό μου, σε πολύ καλή περιοχή της πόλης. Απεικονίζει τα κοντέινερ για την ανακύκλωση των μπουκαλιών που σας περιέγραψα πιο πάνω. Παλιά ο γερμανός αν δεν ήταν άδειο το κοντέινερ κρατούσε τα μπουκάλια σπίτι του ως να αδειάσει και να τα πάει, δεν τα παρατούσε έτσι εκτός δοχείου ή σε σακούλες στο δρόμο. Κανιβαλισμένοι οι κάδοι, βρωμιά τριγύρω που παλιά δεν έβλεπες για κανένα λόγο. Ναι ίσως καθυστερούν να έρθουν να τα αδειάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες κι ο κόσμος χάνει την υπομονή του ή είναι αδιάφορος λες και το περιβάλλον δεν είναι ο ίδιος του, ο καθένας από μας δηλαδή. Ο εξελιγμένος δυτικός κόσμος αρχίζει και τη χάνει την εξέλιξή του, την παιδεία του, αλλοιώνεται για τα καλά. Τόση τεχνολογία και τόση τεχνογνωσία για να παρακμάζουμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.

Ευτυχώς τα νέα παιδιά είναι ευαισθητοποιημένα. Αυτά θα σώσουν τον κόσμο μας.

Όσο Ζω Ελπίζω.

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.