Στο δρόμο για τη δουλειά

Post 2021 Photo

Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά είμαι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Θέμα χαρακτήρα. Ένα παραπάνω εδώ στη Γερμανία που είναι τελείως διαφορετική από τη χώρα μας. Είναι σαν παιχνίδι για μένα.

Από όταν έφυγα το 1976 από το Ντίσελντορφ, για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη, ως το 2000 δεν είχα ξανάρθει στη γενέτειρα. Από το 2000 όμως και μετά λόγω εξαιρετικών συγγενών εξ' αγχιστείας επισκέφτηκα τη χώρα αρκετές φορές. Ειδικά το 2000 τον Ιούνιο, που ήταν η πρώτη φορά από τότε που έφυγα, μαγεύτηκα όταν ήρθα. Όλα όμορφα, περιποιημένα και σε τάξη. Πόλεις γεμάτες πράσινο, δεντροφυτεμένες με τεράστια πάρκα με γρασίδι, σκέτη απόλαυση. Το πιο εντυπωσιακό ήταν πως δεν έβλεπες ίχνος σκουπιδιού στο έδαφος, ούτε μια γόπα ή έστω αυτό ήταν πολύ σπάνιο. Πράσινες οι πόλεις εννοείται πως παραμένουν ακόμη, δεν έχει αλλάξει αυτό. Αυτό που άλλαξε όμως είναι η καθαριότητα και η τάξη. 

Εδώ ανακυκλώνουν χαρτί, μπουκάλια και μάλιστα σε διαφορετικούς κάδους ανάλογα με το χρώμα, διαφανή, πράσινα και καφέ. Τα κουτάκια αναψυκτικού, μπύρας κλπ. που είναι αλουμίνιο τα επιστρέφεις στα μάρκετ από όπου τα αγοράζεις, όπως και τα νερά που βρίσκονται σε πλαστικό διότι πληρώνουμε 0.25€ κατά την αγορά τους, αντίτιμο που μας επιστρέφεται κατά την επιστροφή τους. Έχει βέβαια κάποιους χυμούς σε πλαστικό που δεν μπορείς να επιστρέψεις στα μάρκετ αλλά υπάρχουν κίτρινοι κάδοι ανακύκλωσης σε κάθε πολυκατοικία (κίτρινοι είναι στην πόλη μας, για τις άλλες δεν ξέρω). Οπότε όλα ανακυκλώνονται. Μια πολύ καλή συνήθεια που γίνεται πλέον εδώ πολλά χρόνια. Έχουν και μάθημα στο δημοτικό σχολείο, ώστε να αναπτύξουν οικολογική συνείδηση από μικρά τα παιδιά, γιατί όπως έλεγε κι η σοφή γιαγιά μου ό,τι μικρομάθεις δε μεγαλοαφήνεις.

Οι κάδοι για τα μπουκάλια είναι μεγάλοι και βρίσκονται σε διάφορα σημεία της πόλης όπως κι αυτοί του χαρτιού. Για τα πλαστικά έχει μόνο κατ'οίκον. Επίσης έχει κάποια είδους κοντέινερς για να πας τα ρούχα που δε χρειάζεσαι ή λευκά είδη όπως σεντόνια και κουβέρτες και τα αξιοποιεί ο Ερυθρός Σταυρός σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Γιατί δεν το κάνουμε αλήθεια αυτό και στην Ελλάδα;

Αυτό που με προβληματίζει όμως από τότε που εγκαταστάθηκα εδώ, εδώ και 4 χρόνια, είναι το γεγονός πως αυτή η τάξη και καθαριότητα φθίνει και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. Η εικόνα που βλέπετε στο άρθρο είναι φωτογραφία που τράβηξα με το κινητό μου, σε πολύ καλή περιοχή της πόλης. Απεικονίζει τα κοντέινερ για την ανακύκλωση των μπουκαλιών που σας περιέγραψα πιο πάνω. Παλιά ο γερμανός αν δεν ήταν άδειο το κοντέινερ κρατούσε τα μπουκάλια σπίτι του ως να αδειάσει και να τα πάει, δεν τα παρατούσε έτσι εκτός δοχείου ή σε σακούλες στο δρόμο. Κανιβαλισμένοι οι κάδοι, βρωμιά τριγύρω που παλιά δεν έβλεπες για κανένα λόγο. Ναι ίσως καθυστερούν να έρθουν να τα αδειάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες κι ο κόσμος χάνει την υπομονή του ή είναι αδιάφορος λες και το περιβάλλον δεν είναι ο ίδιος του, ο καθένας από μας δηλαδή. Ο εξελιγμένος δυτικός κόσμος αρχίζει και τη χάνει την εξέλιξή του, την παιδεία του, αλλοιώνεται για τα καλά. Τόση τεχνολογία και τόση τεχνογνωσία για να παρακμάζουμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.

Ευτυχώς τα νέα παιδιά είναι ευαισθητοποιημένα. Αυτά θα σώσουν τον κόσμο μας.

Όσο Ζω Ελπίζω.

Δείτε περισσότερα..

Ήρθε η εποχή που θα μας πουν μαλάκες

Εντάξει εδώ και χρόνια μας αποκαλούν έτσι, δηλαδή τι μας αποκαλούν, το νιώθουμε οι ίδιοι μας κι ας μην το παραδεχόμαστε φωναχτά τουλάχιστον. Μέσα μας όμως ξέρουμε πολύ καλά τι γίνεται ή τι δεν γίνεται.

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Όλα του γάμου δύσκολα 

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό