Αχ Αθήνα σε αγαπώ

Post 2022 Photo

Όταν ήμουν μικρή, 4 ετών περίπου σε ένα ταξίδι μας από Γερμανία Ελλάδα οι γονείς μου με πήγαν στην Αθήνα μας να δω την πρωτεύουσα και όσα πιο πολλά από τα αρχαία μνημεία της.

Θα μου πείτε θυμάσαι αυτό το ταξίδι; Σε αυτήν την ηλικία; Τι να σας πω κι εγώ τώρα, μπορεί όχι. Αλλά φρόντισαν οι γονείς μου να βγάλουν τόσες πολλές φωτογραφίες ώστε να έχω αναμνήσεις. Έχω λοιπόν μια φωτό στην Ακρόπολη με μια μίνι φουστίτσα ροζ (όλα ήταν ροζ για μένα τότε), γυαλιά ηλίου, το χέρι στη μέση με νάζι και σκέρτσο, ο αέρας να μου παίρνει τα μακριά μαλλάκια μου και τσαχπινιά στο ποδαράκι. Είχαμε αγοράσει και διαμέρισμα στη Νέα Σμύρνη, με σκοπό με τον επαναπατρισμό να εγκατασταθούμε εκεί. 

Όταν γυρίσαμε από το ταξίδι, κοιτούσαμε τις φωτογραφίες ανά τακτά χρονικά διαστήματα κι η μητέρα μου μου περιέγραφε που είχαμε πάει και όποια ιστορία γνώριζε γύρω από το εκάστοτε θέμα. Μου είχαν αγοράσει κι ένα τσολιαδάκι από το Μοναστηράκι, αυτό είχα διαλέξει ως σουβενίρ, και με αυτό αγκαλιά μιλούσαμε με τη μαμά για την όμορφη πατρίδα. 

Είχαμε πάει στην Πλάκα, και κοιτούσα θυμάμαι τα πανέμορφα νεοκλασσικά που ήταν αρκετά διαφορετικά από αυτά που είχα συνηθίσει στη Γερμανία να βλέπω. Βόλτες στο Θησείο, τι όμορφο που είναι, στο Ζάππειο, στην πλατεία Συντάγματος (από αυτά τα μέρη έχω τις φωτό). Θυμάμαι από τις διηγήσεις της μητέρας μου πως επειδή δεν κατανοούσα τι είναι οι χώρες, η ιδέα του να γυρίσουμε Ελλάδα και μάλιστα με το αυτοκίνητο, ατελείωτες ώρες τότε, μου φάνταζε συναρπαστική. Αυτό που η μαμά έλεγε 'είναι μια άλλη χώρα (για την Ελλάδα)' εγώ το είχα συνδυάσει με τον ήλιο. Ήταν η χώρα του Ήλιου, η Αθήνα (αυτό είχα καταλάβει ως χώρα στο μικρό μυαλό μου).

Τα σχέδια όμως άλλαξαν κι έτσι βρεθήκαμε στη συμπρωτεύουσα που ήμασταν εντελώς ξένοι. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί και κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να μου εξηγήσει παρά με μεσοβέζικα λόγια που δεν τα έπιανα κιόλας. Τέλος πάντων το αποδέχτηκα, καλή ήταν κι η Σαλονίκη μωρέ. Μέχρι που ξαναπήγαμε Αθήνα για βόλτα κι εκεί μαγεύτηκα στην κυριολεξία. 

Όπως καταλαβαίνετε έγινε απωθημένο. Στην εφηβεία σκεφτόμουν πως έχω τη δυνατότητα να πάω να σπουδάσω εκεί και συμβιβαζόμουν. Έλα όμως που δεν έγινε έτσι τελικά. Να μην τα πολυλέω, εναπόθεσα τις ελπίδες μου για μετά τις σπουδές αλλά κι αυτό το σχέδιο απέτυχε, διότι η ζωή μερικές φορές έχει άλλα σχέδια για σένα.

Βρέθηκα λοιπόν να ζω πάλι εδώ που για πρώτη φορά σκεφτόμουν εκείνη την υπέροχη πόλη που πήγαμε στην Ελλάδα και που την λένε Αθήνα και είναι και πρωτεύουσα, όπως κι εδώ που ζούμε έλεγε η μαμά. Πρωτεύουσα, τι θα πει πρωτεύουσα; Ας την λένε όπως θέλουν εμένα με ένοιαζε που είχε πάντα ήλιο και γαλανό ουρανό! Τότε στη Γερμανία ο ουρανός ήταν σχεδόν πάντα γκρίζος κι η λιακάδα σχεδόν ανύπαρκτη για αυτό και στα μάτια μου φάνταζε ακόμη πιο υπέροχη η Αθήνα.

Τώρα λοιπόν, αυτό το απωθημένο επανήλθε πιο έντονο από ποτέ. Έτσι χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Θα ήθελα να μπορώ να ζω και στις δυο πόλεις, να έχω την επιλογή. Θα μου πείτε ζητάω πολλά. Προς το παρόν τα όνειρα δε χρεώνονται. Κι όπως λένε κάποιοι που με ξέρουν είναι να μη βάλω κάτι στο μυαλό μου...

Δείτε περισσότερα..

Ήρθε η εποχή που θα μας πουν μαλάκες

Εντάξει εδώ και χρόνια μας αποκαλούν έτσι, δηλαδή τι μας αποκαλούν, το νιώθουμε οι ίδιοι μας κι ας μην το παραδεχόμαστε φωναχτά τουλάχιστον. Μέσα μας όμως ξέρουμε πολύ καλά τι γίνεται ή τι δεν γίνεται.

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Όλα του γάμου δύσκολα 

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό