Εργασία και χαρά

Post Photo
Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019

Μάθε παιδί μου γράμματα. Ό,τι μάθεις στη ζωή σου καλό είναι.

Εργασία είναι:

κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που αποσκοπεί στην παραγωγή και προσφορά ενός προϊόντος, υλικού ή πνευματικού. Μπορεί να είναι χειρωνακτική, ή πνευματική ή συνδυασμός των δύο. Είναι η ενασχόληση με μία υποχρέωση έως ότου ληφθεί μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η εργασία είναι δούλεψη και υπηρεσία, γενικά μία χρονοβόρα διαδικασία που πρέπει να αμείβεται όταν γίνεται για λογαριασμό άλλου. Εργοδότης είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αναθέτει εργασίες στον εργαζόμενο άνθρωπο έναντι αμοιβής. Η σχέση εργοδότη-εργαζόμενου διέπεται από νόμους, κανονισμούς και κοινές συμβάσεις, και ονομάζεται εργασιακή σχέση. Το σύνολο των εργαζόμενων μίας χώρας αποτελούν την εργατική τάξη. Εργατικό Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανονισμών που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις.

Η εργατική τάξη δραστηριοποιείται για βιοπορισμό, δηλαδή για την εξασφάλιση εισοδήματος που επιτρέπει την επιβίωση, ανάπτυξη και ευτυχία. Στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία καλό εισόδημα σημαίνει μεγαλύτερη ευτυχία για τον εργαζόμενο, που αδιάκοπα διεκδικεί μεγαλύτερες απολαβές και ευημερία. Το πρότυπο εργασίας είναι μοντέλο που παρουσιάζει την ιδανική ποιότητα εργασίας, αποδοτικότητα, συμπεριφορά και ηθική, με τα οποία ένας εργαζόμενος θα εξασφαλίσει τις μέγιστες απολαβές.

Μεγάλωσα με τη συμβουλή, τη γνωστή, μάθε παιδί μου γράμματα να βγάζεις πιο εύκολα και πιο ξεκούραστα το ψωμί σου από όσους δεν είχαν την ευκαιρία ή δεν ήθελαν για τους δικούς τους λόγους.

Η μητέρα μου και η γιαγιά μου που συνέβαλε στην ανατροφή μου τα πρώτα βασικά χρόνια της ζωής μου, μου έλεγαν μάθε στη ζωή σου, ώστε να μην εξαρτάσαι από κανέναν. Να είσαι αυτάρκης, να μην καταδεχτείς ποτέ να σε θρέφει ένας άντρας. Να προσφέρεις εξίσου. Να είσαι αξιοπρεπής. Τότε δεν καταλάβαινα, γιατί ήμουν και μικρή, ωστόσο το παράδειγμα μου το δίνανε γιατί κι οι δυο δούλευαν και τι πιο δυνατό επιχείρημα από αυτό. Οπότε κι εγώ αποφάσισα πως ναι μάλλον έπρεπε να σπουδάσω, ειδικά στην ελληνική πραγματικότητα. Εντάξει ήμουν και καλή μαθήτρια κι όπως έλεγαν κι οι καθηγητές στη μάνα μου όποτε ερχόταν για βαθμούς και μόνο, είναι δυνατό μυαλό, μην πάει χαμένη. Ε και τελείωσα το πανεπιστήμιο και παράλληλα μια ιδιωτική σχολή που αφορούσε τη λογιστική κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί με αυτή βιοπορίστικα (πολύ σικ) κι όχι με την επιστήμη μου. Όταν πήρα το πτυχίο βρήκα μια δουλειά αμέσως σε μια γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ στο λογιστήριο της αποθήκης του. Διευθυντής της αποθήκης ήταν ο ανιψιός του επιχειρηματία. Τα προσόντα του; Καλά δε φτάνει που ήταν ανιψιός του θείου του; Επειδή ο τύπος πίστευε πως κάθε κοπέλα που δούλευε εκεί μέσα μπορούσε να περάσει από το κρεβάτι του καταλαβαίνετε τι συμπεριφορά είχε. Έντεκα μήνες μετά έφυγα και πήγα να δουλέψω εποχική στον τομέα μου, σε ένα νησί του Β. Αιγαίου. Η κόρη του ιδιοκτήτη ζήτησε μέσω μιας φίλης να μάθει γιατί παραιτήθηκα και φυσικά τον ξεμπρόστιασα δίχως αύριο. Αποτέλεσμα; Ένα μήνα τον πήραν από το πόστο για παραδειγματισμό. Η κοπέλα φυσικά είχε μείνει άφωνη...τουλάχιστον έτσι έδειξε.

Κάποια στιγμή αργότερα βρήκα δουλειά σε μια αλυσίδα, πολύ αγαπημένη των γυναικών, με καλλυντικά. Στο λογιστήριο και πάλι. Δώδεκα γυναίκες εκεί μέσα κι εγώ 13η! Μπίνγκο. Ντράπηκα ειλικρινά που είμαι γυναίκα. Τέτοια κατινιά, τόσο χαμηλό επίπεδο, κουτσομπολιό και τρικλοποδιές στη δουλειά μου που μπήκα άμεσα στο νόημα και χωρίς να μου δείξουν κι αυτό ενόχλησε. Δεν είπα από που βρήκα τη δουλειά (από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη) και σκύλιασαν οι κάργιες, πλην μίας εξαιρετικής κοπέλας. Η χειρότερη δε, η προϊσταμένη μας όπου δεν άργησα να καταλάβω πως τη θέση την είχε διότι ήταν καρφί. Έφυγα εξαιτίας της διότι το εργασιακό περιβάλλον δε μπορεί να είναι αρένα. Θυμάμαι έτρωγα ακατάπαυστα κι έλιωνα. Σε 3 μήνες είχα χάσει 8 κιλά κι ειλικρινά δε μου περίσσευαν. Είπα δεν πειράζει, έτσι είναι η ζωή. 

Μετά εντελώς συμπτωματικά πήγα σε μια οικογενειακή επιχείρηση, τις οποίες ο κάθε λογικός άνθρωπος οφείλει να αποφεύγει, αλλά ανάγκα κι οι θεοί πείθονται. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά σε αυτό που είμαι απόλυτη είναι πως άλλο η τεχνογνωσία κι άλλο το επιχειρείν. Δύο πράγματα τελείως διαφορετικά. Εκεί τα είδα όλα πραγματικά. Ό,τι και να περιγράψω θα είναι λίγο. έστελνα βιογραφικά σε αγγελίες κι ούτε ένας ποτέ δε ζήτησε να με δει ή δε μου απάντησε κι ας με απέρριπτε. Αυτά πάντα για την προσφιλή σε όλους μας φτωχομάνα συμπρωτεύουσα. Κάποια στιγμή μίλησα με ένα φίλο από Αθήνα που είναι μπρόκερ και είχε σχέση με επιχειρήσεις της Β. Ελλάδας και μου είπε άστο παιδί μου δεν κάνουν αυτοί, δεν είναι έτσι οι επιχειρήσεις και με πολλά επιχειρήματα που δε θα αναφέρω. Να μην αναφέρω φυσικά τα δικαιώματα που έχουν οι εργαζόμενες μητέρες στον ιδιωτικό τομέα ε; Περιττό νομίζω. 

Θυμάμαι προ κρίσης, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ήρθε Θεσσαλονίκη από Αθήνα μια κυρία στην επιχείρηση που εργαζόταν η μητέρα μου. Όταν πληρώθηκαν, ρωτά εκείνη όλο απορία: αυτό είναι το 15ήμερο; όχι της απαντούν το μηνιάτικο φυσικά. Η γυναίκα σηκώθηκε κι έφυγε και γύρισε πίσω Αθήνα. Τι διάολο ήταν αυτές οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας; 

Ε και κάπως έτσι έβγαλα διαβατήριο για να είμαι πιο σίγουρη από το να έχω μόνο την ταυτότητα.

Ανεξάντλητο το θέμα. Για αυτό παιδιά ο μπάρμπας στην Κορώνη είναι το μεγαλύτερο προσόν.

Φιλιά από την εξωτική Αλλεμάνια!

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.