Μια Δευτέρα 

Post Photo
Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019

Σήμερα μπήκα στο τραμ μιας άλλης γραμμής από αυτήν που συνήθως παίρνω για να πάω στη δουλειά μου.

Σήμερα μπήκα στο τραμ μιας  άλλης γραμμής από αυτή που παίρνω συνήθως για να πάω στη δουλειά. Είχα μια δουλειά στο Δήμο. Έπρεπε να πάρω ένα χαρτί. 
Ανεβαίνω στο τραμ στη δεύτερη στάση από την αφετηρία. Ήταν άδειο φυσικά. Άρχισαν να ανεβαίνουν γυναίκες με μωρά στα καρότσια, γυναίκες με τα συμπαθή σκυλιά τους, άνθρωποι με βαλίτσες. Κάποιοι πολύ σκεπτικοί, κάποιοι κατηφείς, προβληματισμένοι. Μόνο κάποιες παιδικές φατσούλες διαφοροποιούσανε θετικά το τοπίο.

Έφτασα στον προορισμό μου που είναι στο σταθμό των τρένων της πόλης. Κατέβηκα κι έπρεπε να διασχίσω το σταθμό για να βρεθώ στις εγκαταστάσεις του Δήμου. 
Πολ´υς κόσμος στο σταθμό. Απολύτως λογικό. Μια μεγάλη πόλη, πρωτεύουσα του κρατιδίου. Κόσμος από όλες τις φυλές, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Τρέχανε όλοι να προλάβουν. Μας κυνηγάει η ζωή τελικά δεν την κυνηγάμε. 

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατ´ι στις πόλεις που έχω επισκεφθεί, δεν ξέρω για όλες, η περιοχή γύρω από το σταθμό των τρένων είναι τόσο άθλια και τη χαρακτηρίζει η παραβατικότητα.

Πέρασα μέσα από το σταθμό, πήγα στο Δήμο και φυσικά παίρνεις χαρτάκι προτεραιότητας για το θέμα σου. Η αναμονή ήταν δυόμισι ώρες, εκτιμώμενος χρόνος. Οπότε θα πήγαινα στη δουλειά και θα ξαναγύριζα. 
Απίστευτα πολύς κόσμος. Μέσα και έξω. Γλώσσες περίεργες που δεν αναγνώριζα καν, όλο το φάσμα των ηλικιών, κάθε είδους ενδυματολογική περιβολή η οποία σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε Ευρώπη. Κι όχι πως έχω κάποιο θέμα με αυτό, αλλά δεν μου είναι οικεία ειδικά η αμφίεση η μαυροφορεμένη των γυναικών που αποκαλύπτει μόνο τα μάτια. Βέβαια ο καθένας έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Πήρα το δρόμο για το γραφείο, με τα πόδια γιατί δεν είναι μακριά, ξέροντας πως σε λίγη ώρα θα γυρίσω πάλι. Περπατώντας μέσα από στενά που όμως είναι στο κέντρο της πόλης, γέμιζα εικόνες. Πολλ´η  κίνηση στους δρόμους, κορναρίσματα που δεν είμαστε συνηθισμένοι εδώ σε τέτοια ( κάποτε σου δίναν κλήση αν χρησιμοποιούσες κόρνα χωρίς σοβαρό λόγο).
Λίγο πριν φτάσω στο γραφείο, στο τελευταίο στενό σε μια είσοδο μια κοπέλα καθιστή στην είσοδο μιας πολυκατοικίας με πλάτη στο πεζοδρόμιο. Κοιτάζω λίγο καλύτερα και βλέπω πως ετοιμάζει να κάνει την ένεσή της. Κουτάλι, λάστιχο, αναπτήρας κλπ. Σε απόσταση αναπνοής από τον κόσμο που περνούσε αδιάφορος, ίσως γιατί δεν την έβλεπαν, δεν ξέρω. 
Δεν το κρύβω πως σοκαρίστηκα. Πρώτη φορά ήμουν αυτόπτης μάρτυρας έστω για δευτερόλεπτα ενός τέτοιου τραγικού θεάματος.

Ξαφνικά τα πόδια μου βάδιζαν πιο γρήγορα κι ούτε κατάλαβα πως έφτασα στη δουλειά. Σκέψεις διάφορες στο μυαλό μου που τις διέκοψαν οι σειρήνες των ασθενοφόρων που είναι ένα καθημερινό φαινόμενο αλλά που δεν έχω συνηθίσει ακόμη.
Κι αυτή ήταν μια Δευτέρα. 

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.