Όταν το περιτύλιγμα είναι λουστραρισμένο αυτό δε σημαίνει πως είναι ανάλογο και το περιεχόμενο

Post 2033 Photo

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 

Εδώ στη Γερμανία είναι όλα πολύ αυστηρά με τα ωράρια. Δε μπορείς για παράδειγμα να τηλεφωνήσεις σε κάποιον μία με τρεις το μεσημέρι και μετά τις έξι το απόγευμα, εκτός αν έχεις οικειότητα αλλά και πάλι. Επίσης δε μπορείς να βάλεις πλυντήριο μετά τις 10 το βράδυ. Δε μπορείς να πετάξεις τα σκουπίδια σου στους κάδους κάποιες ώρες το μεσημέρι και  μετά τις εφτά το απόγευμα. Οι κάδοι συνήθως βρίσκονται σε ακάλυπτο χώρο που ανήκουν στις πολυκατοικίες. Ποτέ στα πεζοδρόμια. Πάντα μιλάμε για πολυκατοικίες κι όχι για μονοκατοικίες, ειδικά στις πόλεις.

Το διαμέρισμα στο οποίο μένω είναι κοντά στο κέντρο της πόλης και σε μια σχετικά καλή περιοχή. Έχει η πολυκατοικία 24 διαμερίσματα και στο ισόγειο αυτής υπάρχει μια επιχείρηση τροφοδοσίας τα γνωστά μας catering.

Το ωράριο αυτής της επιχείρησης είναι βιδωμένο σε ταμπέλα στην είσοδο όπου αναγράφεται πως οι μέρες και ώρες λειτουργίας είναι από Δευτέρα ως Παρασκευή από τις εφτά το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα. Λογικό.

Αμ δε που είναι έτσι. Το ωράριο είναι όπως τους βολεύει. Χαράματα για παράδειγμα στις τέσσερις το πρωί, Κυριακές στις έντεκα το βράδυ κι οποιαδήποτε ώρα γενικώς εκτός από 2 με 4 το πρωί. Το πρόβλημα δεν είναι πως μαγειρεύουν, όχι δεν είμαι τόσο παράξενη, το πρόβλημα είναι πως σέρνουν καρότσια γεμάτα με κάσες από γυάλινα μπουκάλια από τα φορτηγά προς το κατάστημα και τούμπαλιν και το χειρότερο τα καρότσια αυτά έχουν πλαστικές ρόδες κι όχι από λάστιχο. Βάλτε με το νου σας για θόρυβο τώρα στις τέσσερις και μισή το πρωί.

Το πρώτο βράδυ που έμεινα σπίτι κι από την κούραση φυτεύτηκα στον ύπνο, ακούω το θόρυβο και κόντεψα να πάθω καρδιά, δεν ήξερα τι συμβαίνει διότι ω η τυχερή είμαι στον πρώτο όροφο ακριβώς από πάνω από την επιχείρηση. Κι όταν τα νεύρα σου δεν είναι και καλά ένα παραπάνω.

Εντωμεταξύ ήταν το δεύτερο σπίτι που νοίκιασα μετά από έξι μήνες που είχα νοικιάσει το πρώτο, από το οποίο έφυγα γιατί η μούχλα που είχε δεν παλευόταν με τίποτα. Μια ακόμη μετακόμιση δεν θα την άντεχα. Άσε που πιο εύκολα βρίσκεις χαμένο πορτοφόλι με πέντε μύρια ευρώ παρά σπίτι εδώ στο Ντίσελντορφ. 

Λέω εντάξει θα ήταν τυχαίο. Το δεύτερο βράδυ τα ίδια, πετάχτηκα πάλι με το βλέμμα του τρελού. Κοιτάζω από το παράθυρο το ίδιο σκηνικό, ίδια ώρα. Καλώ λοιπόν την αστυνομία. Μου τα μασάνε λίγο αλλά τελικά έρχονται. Όμως η πόρτα του καταστήματος ήταν κλειστή και τα ρολά κατεβασμένα. Οπότε το περιπολικό έφυγε. Λέω κάτι δεν πάει καλά εδώ. 

Βγαίνω να πάρω ένα γάλα στη γωνία σε μαγαζάκι που είχε έλληνας, ω χαρά θα πω κάπου τον πόνο μου. Του εξιστορώ τη φάση και μου λέει πως η επιχείρηση ανήκει σε κάποιον από το Ιράν. Ένας γερμανός από απέναντι πολυκατοικία προσπάθησε για δέκα χρόνια να τον διώξει από την κατοικημένη περιοχή αλλά στάθηκε μάταιο. Άρα τι να κλάψω εγώ ως ελληνίδα. Και το καλύτερο όταν του αφηγήθηκα το περιστατικό με το περιπολικό, μου αποκάλυψε πως μάλλον οι ίδιοι είχαν ειδοποιήσει για να κλείσει η πόρτα διότι και η αστυνομία παίρνει φαγητό από αυτούς! Κι απλά ήρθε το περιπολικό ως όφειλε για να κάνει και καλά την παρατήρησή του. Μου έπεσε το σαγόνι. Γίνονται αυτά εδώ; Δεν είχε κι ένα σύννεφο να πέσω, ήταν μια ηλιόλουστη μέρα του Μάη. 

Βέβαια μου αποκάλυψε πως ο επιχειρηματίας έψαχνε κατάστημα να φύγει γιατί ήθελε χώρο για τα φορτηγά του κι εδώ έχει τεράστιο πρόβλημα στάθμευσης, αλλά έτσι που κάνανε τις άδειες για τα καταστήματα εστίασης (τόσο πολύπλοκες, χρονοβόρες και δαπανηρές) εγκατέλειψε την προσπάθεια. 

Όλα είναι αυστηρά για τον αδύναμο, τον ξένο, τον αλίμονο σε αυτόν που έχει ανάγκη παντού τελικά.

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 

Δείτε περισσότερα..

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Όλα του γάμου δύσκολα 

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 

Περί βλακείας ο λόγος

Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ