Όταν το περιτύλιγμα είναι λουστραρισμένο αυτό δε σημαίνει πως είναι ανάλογο και το περιεχόμενο

Post Photo
Thursday, 24 October 2019

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 

Εδώ στη Γερμανία είναι όλα πολύ αυστηρά με τα ωράρια. Δε μπορείς για παράδειγμα να τηλεφωνήσεις σε κάποιον μία με τρεις το μεσημέρι και μετά τις έξι το απόγευμα, εκτός αν έχεις οικειότητα αλλά και πάλι. Επίσης δε μπορείς να βάλεις πλυντήριο μετά τις 10 το βράδυ. Δε μπορείς να πετάξεις τα σκουπίδια σου στους κάδους κάποιες ώρες το μεσημέρι και  μετά τις εφτά το απόγευμα. Οι κάδοι συνήθως βρίσκονται σε ακάλυπτο χώρο που ανήκουν στις πολυκατοικίες. Ποτέ στα πεζοδρόμια. Πάντα μιλάμε για πολυκατοικίες κι όχι για μονοκατοικίες, ειδικά στις πόλεις.

Το διαμέρισμα στο οποίο μένω είναι κοντά στο κέντρο της πόλης και σε μια σχετικά καλή περιοχή. Έχει η πολυκατοικία 24 διαμερίσματα και στο ισόγειο αυτής υπάρχει μια επιχείρηση τροφοδοσίας τα γνωστά μας catering.

Το ωράριο αυτής της επιχείρησης είναι βιδωμένο σε ταμπέλα στην είσοδο όπου αναγράφεται πως οι μέρες και ώρες λειτουργίας είναι από Δευτέρα ως Παρασκευή από τις εφτά το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα. Λογικό.

Αμ δε που είναι έτσι. Το ωράριο είναι όπως τους βολεύει. Χαράματα για παράδειγμα στις τέσσερις το πρωί, Κυριακές στις έντεκα το βράδυ κι οποιαδήποτε ώρα γενικώς εκτός από 2 με 4 το πρωί. Το πρόβλημα δεν είναι πως μαγειρεύουν, όχι δεν είμαι τόσο παράξενη, το πρόβλημα είναι πως σέρνουν καρότσια γεμάτα με κάσες από γυάλινα μπουκάλια από τα φορτηγά προς το κατάστημα και τούμπαλιν και το χειρότερο τα καρότσια αυτά έχουν πλαστικές ρόδες κι όχι από λάστιχο. Βάλτε με το νου σας για θόρυβο τώρα στις τέσσερις και μισή το πρωί.

Το πρώτο βράδυ που έμεινα σπίτι κι από την κούραση φυτεύτηκα στον ύπνο, ακούω το θόρυβο και κόντεψα να πάθω καρδιά, δεν ήξερα τι συμβαίνει διότι ω η τυχερή είμαι στον πρώτο όροφο ακριβώς από πάνω από την επιχείρηση. Κι όταν τα νεύρα σου δεν είναι και καλά ένα παραπάνω.

Εντωμεταξύ ήταν το δεύτερο σπίτι που νοίκιασα μετά από έξι μήνες που είχα νοικιάσει το πρώτο, από το οποίο έφυγα γιατί η μούχλα που είχε δεν παλευόταν με τίποτα. Μια ακόμη μετακόμιση δεν θα την άντεχα. Άσε που πιο εύκολα βρίσκεις χαμένο πορτοφόλι με πέντε μύρια ευρώ παρά σπίτι εδώ στο Ντίσελντορφ. 

Λέω εντάξει θα ήταν τυχαίο. Το δεύτερο βράδυ τα ίδια, πετάχτηκα πάλι με το βλέμμα του τρελού. Κοιτάζω από το παράθυρο το ίδιο σκηνικό, ίδια ώρα. Καλώ λοιπόν την αστυνομία. Μου τα μασάνε λίγο αλλά τελικά έρχονται. Όμως η πόρτα του καταστήματος ήταν κλειστή και τα ρολά κατεβασμένα. Οπότε το περιπολικό έφυγε. Λέω κάτι δεν πάει καλά εδώ. 

Βγαίνω να πάρω ένα γάλα στη γωνία σε μαγαζάκι που είχε έλληνας, ω χαρά θα πω κάπου τον πόνο μου. Του εξιστορώ τη φάση και μου λέει πως η επιχείρηση ανήκει σε κάποιον από το Ιράν. Ένας γερμανός από απέναντι πολυκατοικία προσπάθησε για δέκα χρόνια να τον διώξει από την κατοικημένη περιοχή αλλά στάθηκε μάταιο. Άρα τι να κλάψω εγώ ως ελληνίδα. Και το καλύτερο όταν του αφηγήθηκα το περιστατικό με το περιπολικό, μου αποκάλυψε πως μάλλον οι ίδιοι είχαν ειδοποιήσει για να κλείσει η πόρτα διότι και η αστυνομία παίρνει φαγητό από αυτούς! Κι απλά ήρθε το περιπολικό ως όφειλε για να κάνει και καλά την παρατήρησή του. Μου έπεσε το σαγόνι. Γίνονται αυτά εδώ; Δεν είχε κι ένα σύννεφο να πέσω, ήταν μια ηλιόλουστη μέρα του Μάη. 

Βέβαια μου αποκάλυψε πως ο επιχειρηματίας έψαχνε κατάστημα να φύγει γιατί ήθελε χώρο για τα φορτηγά του κι εδώ έχει τεράστιο πρόβλημα στάθμευσης, αλλά έτσι που κάνανε τις άδειες για τα καταστήματα εστίασης (τόσο πολύπλοκες, χρονοβόρες και δαπανηρές) εγκατέλειψε την προσπάθεια. 

Όλα είναι αυστηρά για τον αδύναμο, τον ξένο, τον αλίμονο σε αυτόν που έχει ανάγκη παντού τελικά.

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 

Please Share

Δείτε περισσότερα..

Post Photo

Πέρασαν 12 μέρες χωρίς άρθρο. Πόσα πράγματα συνέβησαν μέσα σε αυτό το διάστημα.

Πέρασαν 12 μέρες χωρίς άρθρο. Πόσα πράγματα συνέβησαν μέσα σε αυτό το διάστημα. Δώδεκα μέρες μέσα στο κατακαλόκαιρο που αναγκάστηκα να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Συγχωρέστε με για τον τρόπο γραφής ...

Τα νέα μου
tom
Friday, 27 July 2018
Post Photo

Μια Δευτέρα 

Σήμερα μπήκα στο τραμ μιας άλλης γραμμής από αυτήν που συνήθως παίρνω για να πάω στη δουλειά μου.

Τα νέα μου
vicky
Monday, 21 October 2019
Post Photo

Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Η ησυχία πριν την καταιγίδα;

Έγραψα κάτι βιβλία κώδικα και πάλι. Παραγωγική μέρα θα έλεγα. Σε ότι αφορά όμως τις εξελίξεις αν εξαιρέσουμε τα ελληνοτουρκικά (που απασχολούν έντονα τη χώρα μας) επικρατεί μια περίεργη ησυχία διεθνώς. Ίσως λανθασμένα περίμενα ότι οι εξελίξεις θα ήταν πιο ραγδαίες.

Τα νέα μου
tom
Tuesday, 25 August 2020
Post Photo

Παρασκευή και πάλι. Ώρα για δουλειά

Παρά τον πλαστό κόσμο των κοινωνικών δικτύων η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων (και όχι μόνο) δεν θα πάνε ούτε βρίσκονται σε διακοπές. 

Τα νέα μου
tom
Friday, 13 July 2018
Post Photo

Εποχές να μην κάνεις τίποτα. Περιμένοντας να περάσει η κορώνα

Ο καθένας περιμένει κάτι. Άλλος απλά να περάσει ο ιός και να ζήσει τη ζωή που ζούσε. Άλλος περιμένει την οικονομική ανάκαμψη και κάποιοι το οικονομικό ολοκαύτωμα.

Τα νέα μου
tom
Wednesday, 07 October 2020
Post Photo

Έχω μια αδυναμία στα μαξιλάρια. Μήπως είμαι ο μόνος;

Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο αγαπώ τους καναπέδες. Καναπές χωρίς μαξιλάρι, τζατζίκι χωρίς σκόρδο

Τα νέα μου
tom
Tuesday, 29 September 2020