Κάνοντας μια βόλτα στα παλιά μου άρθρα

Κυριακή 2 Αυγούστου 2020

Δεν είναι πολλά είναι αλήθεια. Λιγότερα από 300. Το γεγονός και μόνο ότι είναι 300 ενώ έχω γράψει χιλιάδες κάτι λέει

Κάθε φορά που έστηνα τη σελίδα σε μια νέα πλατφόρμα, κάθε φορά που έγραφα κάποιο νέο σύστημα και έκανα μια αναβάθμιση έσβηνα το σύνολο των παλιών άρθρων.

Αυτό που θα γράψω ίσως κεντρίσει το ενδιαφέρον ψυχιάτρων αλλά διαφωνούσα με τα άρθρα μου. Τα θεωρούσα γραμμένα με υπερβολικό πάθος. Με υπερβολική ένταση. Ίσως με υπερβολές. Ίσως με στοιχεία τα οποία δεν ήταν ακλόνητα ή τουλάχιστον σταθερά.

Έκανα το ίδιο πράγμα κάθε φορά. Απλά τα διέγραφα.

Για πρώτη ίσως φορά μετά από μεγάλη αναβάθμιση δεν το έκανα.

Συνεχίζω να νιώθω έτσι. Διαφωνώ με άρθρα μου. Κυρίως με τον τρόπο γραφής, την ένταση, ίσως την υπερβολή.

Είμαι άνθρωπος του πάθους. Παθιάζομαι με πράγματα. Με την θετική όμως έννοια. Είναι λες και κάθομαι πάνω σε μια βόμβα ενέργειας και θέλω να δημιουργήσω. Αυτό δεν έχει αλλάξει. Θέλω να εκφραστώ, να γράψω, να χαρώ, να θυμώσω, να λυπηθώ, να πανηγυρίσω.

Θεωρώ ότι τα συναισθήματα είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Η έλλειψή τους είναι χαρακτηριστικό των μηχανών. Αν και αυτές δείχνουν ορισμένες φορές να μουλαρώνουν. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον.

Δεν έσβησα τα παλιά άρθρα. Αντί αυτού κάθισα και τα διάβασα. Απορώ πως με διαβάζετε τόσα χρόνια. Απορώ πως αυτή η σελίδα έχει την όποια επισκεψιμότητα είχε τα τελευταία χρόνια. Με ελάχιστη δραστηριότητα στα κοινωνικά δίκτυα τα τελευταία χρόνια, ελάχιστα άρθρα και τα περισσότερα από αυτά τριακοσίων λέξεων.

Έχω αλλάξει ως άνθρωπος. Μετά την διακοπή του καπνίσματος, την καλύτερη διατροφή, τη θεραπεία με διάφορες βιταμίνες, το δραστικό downsizing σε όλους τους τομείς τα τελευταία χρόνια έχω ηρεμήσει.

Ξεφορτώθηκα τα 2/3 των αντικειμένων που είχα. Τα 2/3 των πάντων. Πέταξα ένα ολόκληρο διαμέρισμα 90 τετραγωνικών που είχα Ελλάδα. Ό,τι είχε μέσα και πιστέψτε με ήταν πλήρως εξοπλισμένο. Κράτησα 2 μόνο χαρτοκιβώτια από τόνους πραγμάτων. 

Από το υπόλοιπο 1/3 που έμεινε πολλά δεν είναι δικά μου. Αντικατέστησα πολλά αντικείμενα από τα λίγα που έμειναν με καλύτερα. Είτε αυτά ήταν ρούχα, εργαλεία, ηλεκτρονικά, εξαρτήματα υπολογιστή, οτιδήποτε.

Το ίδιο έκανα και με το ηλεκτρονικό χάος. Συμμάζεψα περί τα 2.000.000 αρχεία. Πολλά από αυτά συμπιεσμένα εσωκλείοντας ακόμα περισσότερα αρχεία. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω πόσα μπορεί να ήταν συνολικά. 4-5.000.000; Δουλειές που έκανα πριν δεκαετίες, τραγούδια, ταινίες, γραφικά, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σας.

Σήμερα υπάρχουν λιγότερα από 200.000 από αυτά. Έκανα το ίδιο. Πολλά από αυτά τα αντικατέστησα με νέα και καλύτερα (π.χ προγράμματα).

Όλα τα παραπάνω έγιναν μέσω μιας διαδικασίας που ήταν αργή και βασανιστική. Αυτό που έκανε την όλη φάση ακόμα πιο δύσκολη ήταν ότι δεν ήμουν και στα ντουζένια μου. Από κάθε άποψη.

Τα κατάφερα όμως. Είναι απίστευτο πόσο επιβαρύνει την ψυχισμό μας η υλική και ψηφιακή σαβούρα. Τουλάχιστον αυτό έκανε σε μένα.

Τα άρθρα λοιπόν που διάβασα ήταν στην πλειοψηφία τους φτωχά. Βιαστικά γραμμένα και με ύφος σε πολλά από αυτά λες και είχα βάλει νέφτι στον κώλο μου. Ίσως η υπερδιέγερση από τα 80 τσιγάρα την ημέρα. Ίσως το ζόρι και το ότι είχα μετατραπεί σταδιακά σε ένα αγρίμι επιβίωσης. Χωρίς έναν τηλεφωνικό αριθμό που θα μπορούσα να καλέσω και στην άκρη της γραμμής να είναι κάποιος με κάποια κατανόηση. Να πει μια καλή κουβέντα βρε αδερφέ. Μη πράττοντας ουσιαστικά τίποτε.

Ήταν και τεχνικό το θέμα.

Μετά από 30 λεπτά γραφής (και αφού είχα κάνει 100 λάθη) ένιωθα να ζαλίζομαι τόσο που θαρρούσα ότι θα πέσω από την καρέκλα. Ήταν απλά φοβερό. Εκεί όμως, έγραφα άρθρα.

Σήμερα έχω κάνει 800 πράγματα από το πρωί, έχω γράψει όσο κώδικα έγραφα σε μια βδομάδα και τώρα κάθομαι 2:07 και γράφω αυτό το άρθρο. Χωρίς να το πάρω χαμπάρι έχω γράψει 500 λέξεις. Παλαιότερα στις 200-300 ξεκινούσε αυτή η εφιαλτική δίνη.

Ίσως σας μείνει κάτι από τη σελίδα μου. Ίσως κάποιος φίλος ή φίλη είναι σήμερα στην κατάσταση που ήμουν πριν λίγο καιρό.

Μια αρχή είναι. Μια μεγάλη απόφαση. Να ξεφορτωθείς υλικά αγαθά, ψηφιακή σαβούρα, συναισθηματικά βαρίδια.

Δεν θα ζούμε για πάντα. Δεν προλαβαίνουμε να στεναχωριόμαστε για τον κάθε μαλάκα που μας βασάνισε στο παρελθόν. Όταν αναφέρομαι στο παρελθόν εννοώ από την ηλικία των 0 χρονών. Δεν προλαβαίνουμε απλά.

Δεν προλαβαίνουμε να συμμαζεύουμε, να ξεσκονίζουμε, να συντηρούμε και να αποθηκεύουμε τόνους από σαβούρα την οποία μετά το θάνατό μας κάποια υπηρεσία με σημαντικό ίσως κόστος θα μεταφέρει στη χωματερή. Αλήθεια πόσα αντικείμενα έχετε από τον παππού και τη γιαγιά σας; (στην περίπτωση που δεν ζουν πια). Που πήγαν τα αντικείμενά τους; Ίσως έχουν μείνει κάποιες φωτογραφίες ή ελάχιστα αντικείμενα συναισθηματικής αξίας.

Δεν προλαβαίνουμε να πληρώνουμε για κάποιο αυτοκίνητο που δεν χρησιμοποιούμε, κάποια υπηρεσία, κάποια συνδρομή που δεν μας προσφέρει απολύτως τίποτα.

Το περίεργο είναι ότι στο τέλος εκτός του ότι γλιτώνεις από πολύ χώρο, γλιτώνεις με κάποιο μαγικό τρόπο και αρκετά χρήματα.

Το βασικό φυσικά είναι ότι ησυχάζει το κεφάλι σου.

Δεν θα σβήσω λοιπόν τα παλιά άρθρα για να επανέλθουμε στο θέμα.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι κάποια από αυτά θα διώχνουν επισκέπτες. Δεν πειράζει.

Αυτή τη φορά θα τα κρατήσω. Για να θυμάμαι.

Πως ήμουν, και πως είμαι σήμερα.

Σας ευχαριστώ που με διαβάζετε τόσα χρόνια. Μάλλον πρέπει να πάσχουμε από παρόμοια νοσήματα.

Περαστικά μας λοιπόν.

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο

spread wa spread ml