Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Η ησυχία πριν την καταιγίδα;

Post Photo
Τρίτη 25 Αυγούστου 2020

Έγραψα κάτι βιβλία κώδικα και πάλι. Παραγωγική μέρα θα έλεγα. Σε ότι αφορά όμως τις εξελίξεις αν εξαιρέσουμε τα ελληνοτουρκικά (που απασχολούν έντονα τη χώρα μας) επικρατεί μια περίεργη ησυχία διεθνώς. Ίσως λανθασμένα περίμενα ότι οι εξελίξεις θα ήταν πιο ραγδαίες.

Πάντα με εκπλήσσει η ανθρώπινη ιστορία. Η (αργή) ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Ίσως κινούμαι σε ρυθμούς πληροφορικής και έτσι η πραγματικότητα μου φαίνεται αργή. Μπορεί να φταίει αυτό.

Ίσως και να μην φταίει τίποτα στην αντίληψή μου.

Θα περίμενε κανείς ότι μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers θα περνούσαν 12 ολόκληρα χρόνια και η παγκόσμια οικονομία θα ήταν ακόμα όρθια; Είναι απίστευτο τι έχουν κάνει για να κρατήσουν το πτώμα να μοιάζει ζωντανό. Όχι απλά ζωντανό αλλά να μοιάζει και ότι χορεύει ροκ εν ρολ.

Θα περίμενε κανείς ότι εν μέσω πανδημίας με 50+ εκατομμύρια άνεργους στην Αμερική ότι το χρηματιστήριο της νέας Υόρκης θα σημείωνε απανωτά ρεκόρ και θα κόντευε τις 30.000 μονάδες;

Ό,τι οικονομικά έμαθα στη ζωή μου σήμερα είναι παντελώς άχρηστα με αυτά που βλέπω να εκτυλίσσονται στη διεθνή οικονομία.

Είναι απίστευτο για μένα που ακόμα υπάρχουν προϊόντα στα ράφια. Σε μια φάση της πανδημίας 3 δις άνθρωποι ήταν αραχτοί στα σπίτια τους. Πριν λίγους μόλις μήνες. Το 28% της παγκόσμιας παραγωγής που λέγεται Κίνα είχε πάρει ρεπό για κάνα τετράμηνο τουλάχιστον. Πως διάολο έχουμε ακόμα προϊόντα;

Εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι ο δυτικός κόσμος είχε φτάσει να λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με τη χρήση του συστήματος "Just In Time". Το προϊόν δηλαδή παραγγέλνεται, φτιάχνεται, αποστέλλεται και παραδίδεται τη στιγμή ακριβώς που θα χρειαστεί. Οι χρόνοι ήταν υπολογισμένοι με ασφυκτικά όρια.

Ο πλανήτης εκτός από κάποιες χώρες που χτυπήθηκαν άσχημα δείχνει να έχει καταφέρει να φρενάρει την εξάπλωση του ιού. Τώρα φυσικά δείχνει σε πολλές χώρες να επανέρχεται δυναμικά. Θεωρούσα ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο άσχημα. Ίσως βοήθησε ότι το 90% του κόσμου δεν πήγε διακοπές. Αυτό δυσκόλεψε τον ιό να εξαπλωθεί περισσότερο.

Οι οικονομίες χωρών που περίμενα ότι ως τώρα θα είχαν κλατάρει ακόμα επιζούν κατά κάποιο τρόπο. Θα μου πείτε επιζούν λόγω του ατελείωτου "τυπώματος" χρήματος και της ανοιχτής κάνουλας των κεντρικών τραπεζών. Κάνουλες σε μέγεθος σωληνώσεων για βοθρολύματα. 

Τίθεται φυσικά η ερώτηση για πόσο θα μπορούν να το κάνουν ακόμα. Οι ίδιες οι κεντρικές τράπεζες αποφαίνονται ότι μπορούν να τυπώνουν αβέρτα για όσο θελήσουν. Limit is the sky και στο τύπωμα δηλαδή. Η δική μου ερώτηση είναι ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά. Πόσες γενιές σκλάβων δηλαδή θα απαιτηθούν για να αποπληρωθούν όλα αυτά τα ομόλογα (bonds).

Και που θα τους βρουν τους υγιείς και νέους σκλάβους όταν οι μισοί Αμερικάνοι για παράδειγμα πάσχουν από χρόνια νοσήματα (ανεξαρτήτου ηλικίας) και οι νέοι πρέπει πρώτα να αποπληρώσουν τα δάνεια των σπουδών τους για καμιά τριανταριά χρόνια. Μετά στα 50-60 είναι καλή ηλικία για να βρεις τη γυναίκα (ή τον άντρα) της ζωής σου να ξεσκιστείς στο σεξ και να κάνεις παιδιά. 

Παρά τις ειδήσεις που διαβάζουμε θεωρώ ότι για την κατάσταση που βιώνουμε η ησυχία είναι εκκωφαντική.

Κάποιοι οικονομολόγοι που παρακολουθώ αναφέρουν ότι απλά βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα.

Δεν γνωρίζω τίποτα πια. Έχω καραφλιάσει με αυτά που βλέπω να συμβαίνουν στον κόσμο. Σε άλλες εποχές θεωρώ με την κατάντια και την ολική εξαθλίωση του πολίτη που βιώνουμε σήμερα σε πολλές χώρες θα ήταν ήδη μια μεγάλη μερίδα από αυτούς στο δρόμο.

Οι εποχές έχουν προφανώς αλλάξει. Δεν αντιλαμβάνομαι πως σκέφτεται η πλειοψηφία των ανθρώπων πια. Πως μπορούν να είναι ευχαριστημένοι με τη μίζερη ζωή που ζουν, το ανύπαρκτο οικογενειακό, επαγγελματικό, επιχειρηματικό μέλλον που προδιαγράφεται.

Αυτές φυσικά είναι οι δικές μου σκέψεις. Πολύ θα ήθελα να ακούσω και τις δικές σας στα κοινωνικά μου δίκτυα.

Μια όμορφη μέρα σας εύχομαι για αύριο και ψηλά το κεφάλι.

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.