Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Post 2114 Photo

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Ήμαστε οι περισσότεροι από την πρώτη Γυμνασίου μαζί. Ελάχιστοι επέλεξαν τα τεχνικά κι επαγγελματικά λύκεια. Ήμαστε μια καλή φουρνιά παιδιών τότε. Καλή στόφα ρε παιδί μου.

Φυσικά με κάποιους είχαμε μεγαλύτερο δέσιμο, δεν ταιριάζουν όλοι με όλους. Αλλά κακές σχέσεις δεν υπήρχαν σίγουρα. Ή έστω δεν ήταν εμφανείς. Οι περισσότεροι περάσαμε στα ανώτερα κι ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και λίγο πολύ χάθηκαν αυτές οι δεμένες σχέσεις του σχολείου. Όχι πως δε βρισκόμασταν αλλά όλο και πιο σπάνια. Κάποιοι σπούδαζαν εκτός Θεσσαλονίκης. Ως γνωστό στις σπουδές ξεκινάς νέες φιλίες. 

Για μένα ένας και μοναδικός φίλος υπήρχε από τότε και παρέμεινε μέχρι και σήμερα, με ένα μικρό διάστημα ενδιάμεσα που πήγε για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο και μετά στρατό κλπ. Έστω κι ένας όμως αρκεί να σε συνδέει με τα μαθητικά σου χρόνια που αποδεικνύονται τα πιο ανέμελα όλων όσων ακολουθούν. Απλά τότε δεν το γνωρίζουμε οπότε δεν το εκτιμάμε. 

Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξα και συνοικία οπότε επειδή τυχαία δεν συνάντησα κανέναν έχασα και τα ίχνη τους. Το 2015 λοιπόν στις 25 του Γενάρη πίνω ένα κρασί με μια φίλη στο Λόφο, ένα ωραίο μαγαζί πάνω από τον περιφερειακό στο ύψος της Τούμπας με μια φίλη που γνωριστήκαμε σε εργασιακό περιβάλλον. Ξαφνικά αρχίζουν κι εισέρχονται διάφορες γνωστές φυσιογνωμίες που αυξάνονται επικίνδυνα για να είναι σύμπτωση. Έκπληκτοι όλοι όπως κι εγώ μου λένε πως με ψάχνανε, δεν είχα φβ τότε, οπότε αφού κάποια πήγε στο πατρικό μου κι έλειπε το όνομα από το κουδούνι γιατί είχαν φύγει κι οι γονείς μου ήταν αδύνατο να με βρούνε. Πόσο είχαμε αλλάξει όλοι, αλλά αναγνωρίσιμοι ευτυχχώς.  Είχαν περάσει 27 ολόκληρα χρόνια για κάποιους από μας που δεν είχαμε ειδωθεί. Χαρά, νοσταλγία της εφηβικής αθωότητας και χιλιάδες μνήμες. Τι να πρωτοπείς! Τι να πρωτοθυμηθείς. Δεν είχα και πολύ χρόνο διότι ήμουν καλεσμένη και σε μια γιορτή κι είχα αργοπορήσει ήδη. Τους άφησα με πόνο καρδιάς αλλά έπρεπε. 

Μετά από έξι μήνες έφυγα στη Γερμανία. Ναι ήταν μια απόφαση που δεν μου πήρε καιρό να πάρω. Έφτιαξα κι ένα λογαριασμό στο φβ να βρίσκεται. Στην αρχή δεν είχα χρόνο ούτε να ξυθώ, όταν όμως καλυτέρεψαν τα πράγματα ήταν και μια διέξοδος αυτό μη έχοντας φίλους εδώ. Ωστόσο άργησα να βρώ γνωστούς. Πρώτα βρήκα συμφοιτητές και μετά συμμαθητές. Η χαρά μου ήταν μεγάλη, ένα κομμάτι της ζωής μου και πάλι στο προσκήνιο να μου θυμίζει όμορφα πράγματα κυρίως. 

Φέτος το καλοκαίρι λοιπόν κατάφερα να συναντηθώ με την Ελένη (μου). Λίγες οι ώρες που είχαμε στη διάθεσή μας αλλά ήταν σα να μην πέρασε μια μέρα! Είπαμε όλα μας τα εσώψυχα, χωρίς αναστολές, χωρίς διάθεση να κρύψουμε κάτι. Όπως τότε, παλιά! Χωριστήκαμε με μια αγκαλιά και μια υπόσχεση να μην ξαναχαθούμε! 

Η Αφροδίτη, αγαπημένη και κολλητή συμφοιτήτρια. Ακόμη μια συνάντηση που παρακαλούσαμε να μην τελειώσει. Η κοπέλα αυτή είναι πηγή χαράς. Πάντα ήταν! Με ένα χαμόγελο και μόνο σου έφτιαχνε τη διάθεση. Τι να πρωτοπώ. (Σας περιμένω ε.)

Πριν λίγες μέρες βλέπω στο φβ μια ανάρτηση μιας αγαπημένης συμμαθήτριας της Ειρήνης, που ήταν στην πόλη που ζω τώρα! Κανονίζουμε συνάντηση και μάλιστα διέμενε σε ξενοδοχείο απέναντι από το γραφείο που εργάζομαι! Καθίσαμε δυο ώρες περίπου γιατί ήρθε όχι σαν τουρίστρια αλλά για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Δεν ήμαστε κολλητές ποτέ η αλήθεια είναι, γιατί δεν έτυχε. Όμως αυτό τελικά δεν είχε καμία σημασία. Πόσο όμορφα μοιραστήκαμε όσα μας απασχολούν, όσα περάσαμε, όσα ακόμη ονειρευόμαστε. Θα την ξαναδώ την Ειρήνη σύντομα! 

Ελένη μου, Αφροδίτη μου, Ειρήνη μου σας ευχαριστώ!!! 

Να γιατί είμαι πλούσια. Γέμισα συναισθήματα. Μέχρι να αδειάσω θα τις ξαναδώ ιού επιτρέποντος. Βλέπω Κινέζο και θέλω να τον χαστουκίσω.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες και για τις τρεις. Αλλά φοβάμαι μη ζηλέψετε.

Φιλιά στα υπέροχα μουτράκια σας! 

Δείτε περισσότερα..

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Όλα του γάμου δύσκολα 

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 

Περί βλακείας ο λόγος

Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ

Όταν το περιτύλιγμα είναι λουστραρισμένο αυτό δε σημαίνει πως είναι ανάλογο και το περιεχόμενο

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια.