Ένα χειμωνιάτικο Σάββατο. 26 Σεπτεμβρίου σήμερα

Post Photo
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020

Που αλλού; Στην αγαπημένη μου σελίδα είμαι πάλι. Να γράφω για εσάς

Χθες έκανα μια μικρή γιορτούλα για τα γενέθλιά μου. Η αλήθεια είναι ότι κοιμήθηκα σα το βόδι. Νταξ μάλλον βοήθησαν και οι λιγοστές μπυρίτσες που ήπια και η καλή παρέα.

Είμαι έντονα κοινωνικός άνθρωπος και η παρέα μου κάνει καλό. Ίσως περισσότερο καλό από το μέσο όρο διότι για μένα από μικρός η οικογέννεια ήταν οι φίλοι μου.

Τα μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα ξέφυγαν. Θα αφιερώσω και σήμερα ένα δίωρο να απαντήσω σε όλους. Θα προσπαθήσω να μην αφήσω ούτε έναν. Τα μηνύματά σας είναι γεμάτα αγάπη και θερμές ευχές. Δεν μπορώ να τα αφήσω αναπάντητα. Ακόμα και αν μου πάρει μια βδομάδα. Υπάρχουν και καλοί άνθρωποι εκεί έξω. Δεν έχουμε την πολυτέλεια στη ζωή μας να τους αγνοούμε.

Τη φωτό την επέλεξα γιατί με αντιπροσωπεύει. Είμαι παιδί του καναπέ. Λατρεύω τους καναπέδες. Θεωρώ ότι μετά την ανακάλυψη της φωτιάς και του μπλέ λεντ είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση της ανθρωπότητας.

Θυμάμαι στην Ελλάδα είχα αγοράσει ένα κρεβάτι από χειροποίητο σίδερο. Ήταν ένα μικρό εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη που έφτιαχνε κυριολεκτικά έργα τέχνης. Εύχομαι να υπάρχει ακόμα. Το είχα πληρώσει αδρά. Τότε δεν είχα πολλά χρήματα. Το λάτρεψα αυτό το κρεβάτι. Καθόμουν και το χάζευα. Ήταν υπέρδιπλο και θεώρησα ότι θα ήταν το τελευταίο κρεβάτι που θα αγόραζα. Ήταν ασήκωτο και τουλάχιστον από αντοχή δεν θα χαλούσε. Μπορούσε να πηδιέται ασύστολα σε αυτό ζευγάρι με βάρος 200 κιλά ο καθένας. Δεν θα πάθαινε τίποτα.

Για φανταστείτε όμως που κοιμόμουν. Μόνος μου έμενα. Σε έναν καναπέ του ΙΚΕΑ των 350€ που είχα στο σαλόνι μου. Έχω θέμα με τους καναπέδες το παραδέχομαι.

Όταν δεν κάθομαι στον υπολογιστή (που είναι αρκετές ώρες ) αράζω εκεί. Τώρα έχω έναν γωνιακό ο οποίος φαίνεται να αντέχει στο χρόνο. Το καταπληκτικό του δεν είναι τόσο η κατασκευή όσο το ύφασμα. Τι δεν έχω κάνει πάνω στον καναπέ αυτό. Δείχνει όμως ακόμα σχετικά καινούργιος.

Μια χειμωνιάτικη μέρα σήμερα

Μύρισε χειμώνας. Μουντός καιρός, φυσάει και αρχίζει η ψυχρούλα. Πέρασε και αυτό το καλοκαίρι του 2020 για μένα. Τι παπάρια χρονιά ζούμε Θεέ μου.

Διάβασα λίγα νέα με την τσίμπλα στο μάτι και βλέπω τσίμπημα Μαύρης Χήρας στο Αίγιο. Τι άλλο θα δούμε. Οι Μαύρες Χήρες αποτελούν σοβαρό πρόβλημα στην Αυστραλία. Γειά σας ξαδέρφια μου μια και σας θυμήθηκα. Να περνάτε καλά στην μακρινή ήπειρο.

Η Ελλάδα δηλαδή έχει πλέον Covid-19, χρεοκοπημένη οικονομία, μεσογειακούς κυκλώνες και Μαύρες Χήρες. Δεν χρειαζόμαστε πρωθυπουργό. Εξορκιστή θέλουμε.

Ο χειμώνας μου αρέσει. Προτιμώ το κρύο από τον καύσωνα. Έχω φυσικά και τα κατάλληλα ρούχα πλέον στην Γερμανία όπου το -10C παλεύεται. Είναι διαφορετικό το κρύο στη χώρα. Στην Θεσσαλονίκη με -10C ήμουν νεκρός. Δεν είμαι ειδικός στο κλίμα και το περιβάλλον για να σας εξηγήσω γιατί είναι έτσι.

Πάλι φλυαρώ. Η μπίΡα θα φταίει.

Απολαύστε το Σαββατοκύριακο με τους φίλους σας. Οι άνθρωποι μετράνε στη ζωή και οι εμπειρίες.

Αφήστε για λίγο το κινητό στην άκρη (αφού φυσικά διαβάσετε και κοινοποιήσετε το άρθρο) και δώστε ένα φιλί στο κούτελο στο πρόσωπο που αγαπάτε. Βάλτο τέρμα.

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.