Έχω μια αδυναμία στα μαξιλάρια. Μήπως είμαι ο μόνος;

Post Photo
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020

Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο αγαπώ τους καναπέδες. Καναπές χωρίς μαξιλάρι, τζατζίκι χωρίς σκόρδο

Τα μαξιλάρια σε έναν καναπέ αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα. Αυτή τη φορά με τη θετική έννοια. Χωρίς αυτά ο καναπές μοιάζει γυμνός. Σαν κάτι να του λείπει.

Δεν είναι όμως μόνο το αισθητικό θέμα. Έχω αγοράσει μια κατοστάδα από δαύτα στην πορεία της ζωής μου. Ο λόγος είναι απλός. Τα χρησιμοποιώ, τα πλένω και φθείρονται.

Με την επικράτηση της κινέζικης φιλοσοφίας 

όλα ίδια είναι οπότε σημασία έχει μόνο το κόστος

η ποιότητα πήρε την κατηφόρα. Με 2-3 πλυσίματα μοιάζουν ήδη σαν να τα έχει πατήσει το απορριμματοφόρο. Ξεθωριάζουν τα χρώματα και η "γέμιση" μοιάζει να μειώνεται ως δια μαγείας.

Στη ζωή μου έχω τη φιλοσοφία να χρησιμοποιώ τα πράγματα που έχω. Δεν έχω πρόβλημα να ξοδέψω αρκετά χρήματα για αυτά αρκεί να τα χρειάζομαι και να τα χρησιμοποιώ αν γίνεται σε καθημερινή βάση.

Τα μαξιλάρια τα χρησιμοποιώ για να βολεύομαι όταν βλέπω ταινίες, βιντεάκια στο YouTube, όταν διαβάζω και δεν θέλω να αναφέρω για ποιες άλλες χρήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Πέρασα από διάφορες φάσεις. Αγόρασα φτηνιάρικα. Μετά αφού χάλασαν σε 2 μήνες αποφάσισα να ξοδέψω λίγα χρήματα παραπάνω. Πήρα λοιπόν ποιοτικότερα. Αισθητή διαφορά. Πήγαν 2,5 μήνες.

Μετά πήρα από το ΙΚΕΑ κάτι μαλακίες για 3€ το καθένα. Δεν θέλετε να τα δείτε πως είναι. Έχουν ξεθωριάσει εντελώς και δείχνουν άδεια. Σαν το γέμισμα που έχουν να εξατμίστηκε. Πως το κάνουν οι Κινέζοι αυτό. Παραβαίνει κάθε θεμελιώδη αρχή της φυσικής το φαινόμενο αυτό. Μήπως η ύλη μετατρέπεται σε ενέργεια; Δεν έχω παρατηρήσει αλήθεια αν λαμπυρίζουν τη νύχτα. Μπορεί.

Ψάχνω εδώ και καιρό στο Άμαζον για κάτι της προκοπής. Μάλλον βρήκα. Ήθελα μερικά σε μεγάλη διάσταση. 65 εκατοστά αν γινόταν. Βρήκα και μάλιστα τα έχουν αγοράσει 3.500 άνθρωποι και έδωσαν 4,5 αστέρια.

Εδώ χτύπησε η κορώνα πάλι. Ενώ παραλαμβάνω κανονικά τα προϊόντα μέσα σε 2-3 εργάσιμες μέρες, τώρα μου λέει 2 Νοεμβρίου.

Αγαπητό Άμαζον με ρώτησες; Πως θα ζήσω εγώ ως τις 2 Νοεμβρίου με αυτές τις πατημένες καπότες που έχω για μαξιλάρια; Έχω γίνει ρεζίλι. Όταν κάποιος έρχεται σπίτι μου σου λέει

μεγάλε αυτός ο φουκαράς δεν έχει ούτε λεφτά για μαξιλάρια

Είναι θέμα αξιοπρέπειας αγαπητό Άμαζον. Κάνε κάτι να έρθουν πιο γρήγορα. Δεν θα γίνομαι εγώ ρεζίλι στη γειτονιά λόγω κορώνας.

Άντε να μην έχουμε να φάμε το καταλαβαίνω. Αλλά να μην έχω που να γύρω το κορμί μου όταν γυρνώ από τα μπαρ και τα ξενύχτια (δηλαδή 10 το βράδυ).

Είμαι ο μόνος που αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά θέματα επιβίωσης όπως τα μαξιλάρια μου;

Κοινοποίησε το άρθρο

Στήριξε μια από τις λιγοστές οάσεις ελεύθερης γραφής κοινοποιώντας το άρθρο. Έτσι στηρίζεις τη σελίδα ώστε αύριο να μπορεί να στηρίξει και σένα.