Όλα του γάμου δύσκολα 

Post 2677 Photo

Πάει καιρός, πολύς για την ακρίβεια που έχω να γράψω κάτι εδώ..

Που πάει αλήθεια ο καιρός όταν περνάει; Ξέρει κανείς να μας πει; Αλλά και να ξέρει μας νοιάζει; Αλλάζει κάτι; Ο χρόνος είναι σχετικός λένε. Και μπορεί να ζήσεις σε λίγο διάστημα όσα δεν έζησες όλη σου τη ζωή. Αλλά και τούμπαλιν, δηλαδή να μην (σε) αφήσουν να ζήσεις, όπως έγινε με αυτό το φονικό ιό. 

Το τελευταίο μου άρθρο, δω μέσα βλέπω πως το έγραψα τον Οκτώβρη του 2019! Πωωω πότε πέρασαν αυτά τα σχεδόν τρία χρόνια! Ήμουν 49 κι άλλαξα πίστα ε δεκαετία εννοώ, από τα άντα στα ήντα! 

Επειδή λοιπόν εμείς δω πάνω στο βορρά σαν κύρια απασχόληση τα χειμωνιάτικα βράδια κυρίως, έχουμε ως ψυχαγωγία, όχι ως διασκέδαση, προσέξτε τη διαφορά, το γιουτούμπ (γιατί ναι έτσι προφέρεται), για να ενημερωνόμαστε αλλά κυρίως να μαθαίνουμε. Και γράφω εμείς γιατί εννοώ εμένα και τον Τομ, ξέραμε από τον Νοέμβρη του 2019 τι θα έρθει. Αρκεί μια είδηση να την διαβάζεις και να την κατανοείς, όχι απλά να την προσπερνάς.

Οπότε μια κάποια θλίψη θα την παθαίναμε όσο άνιωθα γομάρια κι αν είμαστε.  Δε θα μιλήσω για όλα αυτά τα χιλιοειπωμένα, περί ιού, συνομωσιών κλπ χαριτωμένα, απλά έκανα μια απλή αναφορά σχετικά με το που πάει ο χρόνος όταν κυλά ρουτινιάρικα και τι γίνεται όταν στον καπελώνουν με το ζόρι.

Ένας λόγος που χάθηκα, ενώ στην πραγματικότητα, πάντα αλληλεπιδρούσα με αυτούς τους λίγους που πραγματικά ενδιαφέρονται για εμάς, από την εποχή του Boom κι έπειτα, αξιόλογοι άνθρωποι, απλοί καθημερινοί αλλά αυτοί είναι κι οι αληθινοί! είναι πως ένιωθα σα λιοντάρι στο κλουβί. 

Καλά είχαμε και κάποιους που μας πολέμησαν τότε, μαζί κι εμένα χωρίς καν να γνωρίζουν τίποτα για εμένα, αλλά είμαι ανώτερος άνθρωπος και συγχωρώ για να μην αφήσω κανένα περιθώριο να μη νιώσεις άσχημα εσύ που μου την είπες, και ναι ξέρεις ποιος είσαι εσύ, διότι ένας είσαι αλλά ήρθε η ώρα να στα πω έστω από εδώ.  

Πάμε παρακάτω όμως, η αναφορά ήταν γιατί οι περισσότεροι ξεχνούν το κακό που κάνουν. Χαλαρές συνειδήσεις ως και καθόλου από αυτές.

Έκανε ένα άρθρο/αναφορά σε μένα ο γλυκός μου Τομ και με ξύπνησε. 'Ολο αυτό το διάστημα των 2,5 χρόνων πέρασα πολλά αλλά κάθησα και σκέφτηκα πολύ, πολύ περισσότερο από όσο το κάνει ήδη το παράξενο κεφάλι μου.

Θα μου πείτε και θα έχετε και δίκιο μα τι θέμα έχει αυτό το άρθρο; Τι θες να μας πεις οεο;

Τίποτα δε θέλω να πω, μόνο πως υπάρχω ακόμη, για την ακρίβεια πως αρχίζω να ξαναζώ! Δύο πράγματα μπορούν να σκοτώσουν την ελπίδα, ο φόβος κι η συνήθεια. Ε και τα επέβαλλαν και τα δυο! Αλλά εγώ δεν φοβάμαι κανέναν, ούτε καν το θάνατο, ούτως ή άλλως όταν έρθει αυτός εγώ θα έχω φύγει. Η συνήθεια όπως να μας χώνουν μαλακίες στη μύτη, στο στόμα για να ελέγξουν την υγεία μας έγινε συνήθεια, όπως και να μην ακουμπάμε ο ένας τον άλλον έγινε συνήθεια, να ψεκαζόμαστε με αντισηπτικά, να πιάνουμε χερούλια με χαρτομάντηλα, να πεταγόμαστε ένα μέτρο μακριά μόλις μας πλησιάσει άγνωστος άνθρωπος και χίλιες ακόμη μαλακίες. Και το αποτέλεσμα αυτών; Θερίζουν τα ψυχικά συμπτώματα, δε λέω νοσήματα γιατί δεν κάνω διαγνώσεις, δεν είμαι γιατρός κι ούτε θέλω να γίνω!

Συγνώμη για τις μπερδεμένες σκέψεις, συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά θα βρω τη φόρμα μου κάποια στιγμή. Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές και λίγο άρωμα Ελλαδάρας που είναι ο παράδεισος επί γης, ως τοποθεσία μόνο δυστυχώς...

Μια αναφορά στη φωτό του άρθρου: μου έκανε την τιμή να με φωτογραφίσει ένας άνθρωπος εδώ στα πράγματι εξωτικό Ντίσελντορφ, που είναι γερμανός και Ντισελντορφιανός (σικ) κι ήταν μόνο ένα κλικ στην  μηχανή του, χωρίς πόζες, χωρίς καθοδήγηση. 

Και δεν την είδα ψώνιο ξαφνικά αλλά ετοιμάζω κάτι νέο κι εγώ που θέλει κάποιο χρόνο να υλοποιηθεί. 

Φιλάρες πλατανόφυλλες ρε μούτρα από καρδιάς!

Ακούστε παρέα μου και το μπιτάκι που μου κόλλησε από το προηγούμενο ΣΚ! 

Τόμας αφιερωμένο!

Δείτε περισσότερα..

16 Νοεμβρίου 2022

Γράφω όταν έχω κάτι να πω, κι ελπίζω όπως τα γράφω να είναι κατανοητά από εσάς που απευθύνομαι. Ελπίζω...

 Τετάρτη 9 Νοέμβρη 2022

Έχω γράψει κάποια άρθρα εδώ με τίτλο την ημερομηνία, κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. Ας το συνεχίσω λοιπόν! Η φωτό τη Δευτέρα τραβηγμένη μέσα από το αεροπλάνο στην επιστροφή από τον τόπο καταγωγής στον τόπο διαμονής. Κοίτα μαμά χωρίς πατρίδα!

Αυτό το τι ζούμε ρε μαλάκα μου στη μεγαλύτερη διάστασή του από ποτέ!

Είναι κάμποσα χρονάκια τώρα που ζούμε στη σφαίρα του Μάτριξ. Από το 2010 αρχίσαμε όσοι ειδικά ζούμε ή ζούσαμε στην Ελλάδα να μας αγγίζει εξ απαλών ονύχων το πρόβλημα.

Όμορφα που περνάμε δω στην εξωτική Αλλεμάνια

Θα σας πω κάποια πράγματα που διαβάζω, ακούω σε βίντεο έτσι για να γελάσουμε παρέα αλλά και να μάθετε αυτά που ενδεχομένως δεν ξέρετε, θα κουτσομπολέψω λιγάκι δηλαδή.

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας..χθες

Θα έπρεπε να φροντίζουμε κάθε μέρα την ψυχική μας υγεία. Γνώμη μου

Τι είναι ευτυχία άραγε

Εξαρτάται σε ποια ηλικία βρίσκεσαι θα απαντήσω μόνη μου, διότι εδώ σε αυτό το υπέροχο μπλογκ του εξαιρετικού φίλου κι ανθρώπου Τομ εγώ μπορώ να γράφω ό,τι θέλω.

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω, σχωράτε με

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη;Όχι αυτήν που φαντάζεται ο κόσμος, αυτό το περίεργο που είσαι λίγο blues, αλλά την ασθένεια, την καταγεγραμμένη και μελετημένη και καταχωρημένη στα ιατρικά βιβλία ως μια κανονική ασθένεια όπως ακριβώς είναι και ο σακχαρώδης διαβήτης. 

Τι καλοκαίρι κι αυτό ρε παιδάκι μου, για μένα όχι για όλους

Λένε κάποιοι και σωστά το λένε πως όλη τη βδομάδα περιμένουμε το ΣΚ όλο το χρόνο περιμένουμε τις διακοπές που είναι δεν είναι ούτε 10 μερούλες για τους περισσότερους και τελικά μάλλον η ζωή περνάει και την έχουμε ζήσει ελάχιστα...

Μια όαση ελεύθερης γραφής *κλέβω άραγε τα πνευματικά δικαιώματα της σελίδας; 

Έχω τόση πολλή ανάγκη να γράψω, να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου που δεν ξέρω αν υπάρχει σέρβερ να φιλοξενήσει τον όγκο μου (νταξ υπερβάλλω..λίγο)

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας... χθες 

Υγεία το πιο πολύτιμο αγαθό διαχρονικά. Μια μέρα αφιερωμένη στην ψυχική υγεία, ενώ θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα αφιερωμένη στην ψυχική μας υγεία και στην υγεία γενικότερα.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020 - Πόσο μου αρέσουν οι Δευτέρες

Δευτέρα ξεκινά η εργάσιμη εβδομάδα, η σχολική εβδομάδα, οι δίαιτες κι άλλα όμορφα.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020 - Τα τραμ με έχουν καταστρέψει

Κανονικά πρέπει να πάω να αγοράσω ένα καινούριο ποδήλατο. Να μην κυκλοφορώ με τα τραμ.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 - Βαδίζοντας στον έκτο χρόνο στη Γερμανία

Πότε πήρα την απόφαση να φύγω, πότε ήρθα, πότε πέρασαν 5 χρόνια γεμάτα από όλα δεν το κατάλαβα.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020 - Αλλαγή εποχής κι οι σκέψεις μου που ακολουθούν

Αναμφισβήτητα ως τώρα ήταν και είναι η πιο περίεργη χρονιά που έχω βιώσει κι εγώ και πολλοί άλλοι.

Πόση μοναξιά εκεί έξω τελικά;

Είναι άραγε μοναξιά ή κάτι άλλο πιο βαθύ. Δεν ξέρω αναρωτιέμαι κι εγώ.

Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2020 - Μην ξεχάσεις τον εαυτό σου

Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό συμβαίνει με το μυαλό μου. Πόσο περίεργο είναι πια; Τι διάολο θέλει από μένα; 

3 Σεπτέμβρη 2020 - Χάθηκα λίγες μέρες

Χάθηκα λίγες μέρες όσο κι αν δεν το ήθελα. Αυτό εδώ το πανέμορφο μπλογκ που σου επιτρέπει η μαγεία του διαδικτύου να μοιραστείς τις σκέψεις σου είναι μια χαλάρωση κι ένα χόμπι για μένα.

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020 - Ένας καφές και μια σχέση

Το 1988 αποφοίτησα από το 2ο Λύκειο Άνω Τούμπας της Θεσσαλονίκης. Ήμαστε τέσσερα τμήματα αυτοί που αποτελούσαμε την τρίτη Λυκείου. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020 - Γιατί μας πονάει τόσο πολύ αυτή η μέρα;

Δεν ξέρω αν υπάρχει σύνδρομο Δευτέρας αλλά εγώ το βαφτίζω έτσι. Δεν ξέρω αν πάσχετε κι άλλοι από αυτό αλλά φαντάζομαι πως ναι.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020. Παγκόσμια μέρα του σεξ λέει 

Δεν ξέρω τι πετριά είναι αυτή και καθιερώθηκαν κάποιες παγκόσμιες ημέρες με περίεργη θεματολογία. Μήπως ξεχνιέται για παράδειγμα η παγκόσμια μέρα πεολειχίας αλλά και μπριζόλας ταυτόχρονα. Έχει γούστο να πληρώνονται κιόλας αυτοί που τις καθιερώνουν. Γιατί αν ναι λάθος δουλειά κάνω.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2020   Ελάτε για παρέαααααα

Βρε πως περνάνε οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια. Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, (λέμε τώρα άρθρο), πως μικρή που μας κάνανε οι συμμαθήτριές μας δώρα ημερολόγια δεν έγραφα γιατί, όπως είθιστε γράφεις στο τέλος της μέρας, οπότε με άφηνε αδιάφορη αυτό. Είχα μότο κι ας μην το ήξερα, το πάμε για άλλα.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

Σήμερα επέλεξα να μου δώσω ρεπό. Θα μου πείτε είσαι αφεντικό του εαυτού σου; Επαγγελματικά όχι. Μόνο προσωπικά. 

Τρίτη 18 Αυγούστου 2020

Έχασα μια μέρα. Αλήθεια γιατί την έχασα τη χθεσινή μέρα; Που πήγε; Τι έκανα χθες; Αναρωτιέται η γραία διότι ου γαρ έρχεται μόνο το γήρας. 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2020 

Τι έγινε Βίκυ; Θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Μας ενημερώνεις για την ημερομηνία; Αγνοείς πως ίσως γνωρίζουμε ήδη τι μέρα είναι; Όχι φυσικά, έτσι κι αλλιώς σας θεωρώ πιο έξυπνους από μένα. Απλά αποφάσισα, μιας και είμαι αδμίν του μπλογκ (σικ) να κάνω κάτι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα γράφω εδώ το καθημερινό μου ημερολόγιο.

Έχω μια μικρή φίλη. Πολύ καλή φίλη. 

Μια μέρα καυτή χθες στο Ντίσελντορφ, αλλά ποιος κάθεται σπίτι όταν έχει την ευκαιρία να βολτάρει με μια φίλη κι ας είναι και μικρή.

Έκτο καλοκαίρι στην εξωτική Γερμανία

Η αλήθεια είναι πως δεν τα μετρώ πια τα καλοκαίρια στην ξενιτιά. Ωστόσο φρομ τάιμ του τάιμ το μυαλό αναπολεί και μετράει αυτόματα. Δεν ξέρω από που κλείνουν τα νοτιφικέισονς.

Αστερόσκονη

Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...

Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 

Περί βλακείας ο λόγος

Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ

Όταν το περιτύλιγμα είναι λουστραρισμένο αυτό δε σημαίνει πως είναι ανάλογο και το περιεχόμενο

Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια.